Сураи Ас-Саффат — Оят 121

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «إِنَّا»: ҳарфи таъкид ва ҷамъи мутакаллим, яъне «бешубҳа Мо».

— «كَذَٰلِكَ»: «ҳамин тавр», «ба ин гуна».

— «نَجْزِي»: аз феъли «ҷазо додан», яъне подош додан ва мукофот кардан.

— «الْمُحْسِنِينَ»: ҷамъи «муҳсин», яъне некӯкорон, онҳое ки дар ибодат ва муомила некӯкорӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ҳамин тавр — яъне ба ин гуна подоши некӯ ва ситоиши зебо — бандагони некӯкори Худро мукофот медиҳем. Ин оят дар заминаи саргузашти Ҳазрати Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) омадааст, ки Худованд онҳоро бо салом ва ситоиш ёд карда, подоши некӯ додааст. Пас ҳар касе ки ба Худо имон оварад, ба ӯ ихлос дошта бошад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, аз ин подоши некӯ баҳраманд хоҳад шуд. Некӯкорон касоне ҳастанд, ки ҳуқуқи Худоро адо мекунанд ва ба бандагони Худо низ некӯӣ менамоянд. Худованд подоши некӯкоронро ҳеҷ гоҳ зоеъ намекунад ва онро дар ҳамин дунё ва дар охират ба онҳо медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил ва меҳрубон аст ва амалҳои неки бандагонашро беподош намегузорад.

— Ҳар касе метавонад бо некӯкорӣ ва ихлос ба Худо ба ин подоши бузург ноил шавад; ин роҳ барои ҳама кушода аст.

— Некӯкорӣ танҳо дар ибодат нест, балки дар муомила бо одамон, дар ростқавлӣ, дар кӯмак ба дигарон ва дар покии дил низ зоҳир мешавад.

— Қуръон моро ба некӯкорӣ ташвиқ мекунад ва ваъда медиҳад, ки подоши некӯкорон назди Худо бузург аст.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кори неке, ҳарчанд хурд бошад ҳам, дар назди Худованд беподош намемонад ва ин моро ба некӯкорӣ ва дӯст доштани ислом ҳидоят мекунад.