Сураи Ас-Саффат — Оят 120

1. Маънои калимаҳо:

— «Салом»: осоиштагӣ, бехатарӣ аз ҳар гуна осеб ва бадӣ, инчунин ситоиш ва дуои некӣ.

— «Мӯсо»: паёмбари бузурги Худо, ки ба сӯи Фиръавн ва банӣ Исроил фиристода шуд.

— «Ҳорун»: бародари Мӯсо ва паёмбари Худо, ки ӯро дар даъват ёрӣ мекард.

1. Тафсири оят:

Ин оят паёми осоиштагӣ ва эҳтироми Худованд ба ду паёмбари бузургаш — Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) аст. Худои Таъоло ба онҳо салому дуруд мефиристад, яъне онҳоро аз ҳар гуна осеб, бадӣ ва зарар дар амон медорад ва онҳоро ситоиш мекунад. Ин салом на танҳо таҳияти оддӣ, балки изҳори ризоияти Худованд ва подоши некӯ барои бандагони некӯкори худ аст. Ҳамон тавре ки Худо ба ин ду паёмбар подоши некӯ дод, ба ҳамин монанд ба ҳамаи бандагони солеҳ ва мухлиси худ низ подоши некӯ медиҳад. Мӯсо ва Ҳорун аз бандагони ростқавл, боимон ва содиқи Худо буданд, ки дар роҳи Ӯ бо ихлос ва сабр истодагӣ карданд. Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд бандагони некӯкори худро ҳамеша ёд мекунад ва ба онҳо салом ва баракат мефиристад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони солеҳ ва мухлиси худро дӯст медорад ва онҳоро ситоиш мекунад.

— Паёмбарон намунаи олии некӯкорӣ, ростқавлӣ ва ихлос дар ибодат буданд.

— Ҳар касе, ки дар роҳи Худо бо ихлос ва некӯкорӣ қадам гузорад, метавонад умедвор бошад, ки Худо ӯро низ ёд хоҳад кард ва подоши некӯ хоҳад дод.

— Салом ва дуруд ба бандагони солеҳи Худо суннати некӯ аст ва моро ба пайравӣ аз онҳо тарғиб мекунад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини эҳтиром, меҳрубонӣ ва подоши некӯ барои некӯкорон аст.