Сураи Ас-Саффат — Оят 122

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّهُمَا»: ҳар ду (Мӯсо ва Ҳорун).

— «عِبَادِنَا»: бандагони Мо.

— «الْمُؤْمِنِينَ»: имоновардагон, боваркунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят Мӯсо ва Ҳоруни алайҳимассаломро ситоиш карда, мефармояд, ки онҳо аз бандагони имоновардаи Мо буданд. Яъне, онҳо ба Худо ва он чи бар онҳо фарз шуда буд, имон оварда, амал карданд. Ин оят баъд аз зикри неъматҳои Худо бар онҳо омадааст, то равшан созад, ки сабаби ин сазоворӣ ва иззат он буд, ки онҳо бандагони муъмини ҳақиқӣ буданд. Имони онҳо танҳо дар забон набуд, балки дар дил ҷой гирифта, дар амал зоҳир мешуд. Онҳо даъвати Худоро ба сӯи тавҳид пазируфтанд ва то охир бар он устувор монданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Имон сабаби иззату сазоворӣ дар назди Худост; ҳар кас бандаи муъмин бошад, Худо ӯро ситоиш мекунад.

— Имони ҳақиқӣ бояд дар дил ҷой гирад ва дар амал зоҳир шавад, на танҳо дар забон.

— Устуворӣ бар имон ва итоат ба Худо роҳи расидан ба саодати дунёву охират аст.

— Худо бандагони содиқи худро фаромӯш намекунад ва онҳоро дар Қуръон ба некӣ ёд мекунад, то мардум аз онҳо ибрат гиранд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо имон оварем ва аз бандагони муъмини ҳақиқӣ гардем, то сазовори ситоиши Худо ва саодати ҷовидон шавем.