Сураи Ас-Саффат — Оят 123

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلْيَاسَ»: номи як паёмбари Худо аз банӣ Исроил.

— «الْمُرْسَلِينَ»: паёмбароне, ки Худованд онҳоро бо рисолат ва паём ба сӯи мардум фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки бандаи Ӯ Илёс аз зумраи паёмбарони барҳақ будааст. Худованд ӯро бо неъмати нубувват ва рисолат гиромӣ дошта, ба сӯи қавми худ аз банӣ Исроил фиристодааст. Илёс қавми худро ба ягонагӣ ва парастиши Худо даъват карда, онҳоро аз ширк ва парастиши бутҳо бозмедошт ва мегуфт: аз Худо битарсед ва танҳо Ӯро бандагӣ кунед, зеро Ӯ Парвардигори шумо ва Парвардигори падарону ниёгони гузаштаи шумост, ки ҳамаро офаридааст. Пас ӯ яке аз паёмбарони ростқавл ва гиромӣ аз ҷониби Парвардигораш мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони некӯкори худро бо нубувват ва рисолат сарфароз мегардонад ва ин бузургтарин неъмати Ӯст.

— Ёдовар мешавад, ки ҳамаи паёмбарон як роҳ — даъват ба ягонагии Худо ва дурӣ аз ширк — доштанд, бинобар ин дили мо бояд ба ин роҳ устувор бошад.

— Қиссаҳои паёмбарон дар Қуръон барои тасаллӣ ва ибрати мӯъминон аст, то бидонанд, ки роҳи ҳақ ҳамеша паёмбарон доштааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Парвардигори ягона бандагӣ кунем ва аз Ӯ битарсем, зеро Ӯ Офаридгори мо ва ниёгони мост.

— Хондани чунин оятҳо дар дил муҳаббати Қуръон ва паёмбаронро зиёд мекунад ва моро ба амалҳои некӯ тарғиб менамояд.