Сураи Ас-Саффат — Оят 124

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِذْ — ҳангоме ки, вақте ки.
• قَوْمِهِ — қавми ӯ, мардуми ӯ.
• أَلَا — оё не, барои огоҳ кардан ва таваҷҷуҳ ҷалб намудан.
• تَتَّقُونَ — аз феъли «иттиқо» буда, маънои парҳезгорӣ, худро нигоҳ доштан аз азоби Худо тавассути иҷрои амрҳо ва тарки манъҳост.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз сураи Ас-Саффот аст ва дар он Худованд достони паёмбараш Илёсро (алайҳис-салом) баён мекунад. Илёс яке аз бандагони некӯкори Худо ва аз паёмбарони гиромӣ буд, ки Худованд ӯро ба сӯи қавми худ аз банӣ Исроил фиристод.

Ӯ ба қавми худ муроҷиат карда гуфт: «Оё шумо аз Худо наметарсед ва парҳезгорӣ намекунед?» Яъне, чаро шумо Худои ягонаро парастиш намекунед ва аз азоби Ӯ наметарсед? Чаро ба ҷои Худои ягона бутҳоро мепарастед ва ба Ӯ ширк меоред? Илёс қавми худро ба тавҳид — ягонагии Худо — даъват кард ва онҳоро аз ширк ва бутпарастӣ боздошт. Вай ба онҳо ёдовар шуд, ки Худованд Парвардигори онҳо ва Парвардигори гузаштагони онҳост, Ӯст ки онҳоро офаридааст ва аз неъматҳои худ баҳраманд кардааст. Пас сазовор аст, ки танҳо Ӯро бандагӣ кунанд ва аз азоби Ӯ битарсанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Даъвати паёмбарон ҳамеша ба тавҳид ва парҳезгорӣ буд; ин роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон аст.
• Парҳезгорӣ маънои он дорад, ки инсон амрҳои Худоро иҷро кунад ва аз манъҳои Ӯ дур шавад; ин сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёт аст.
• Ширк ва бутпарастӣ роҳи гумроҳӣ ва зулмат аст; Худои ягона сазовори бандагӣ аст, зеро Ӯ Офаридгор ва Парвардигори ҳамаи оламён аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сулолаи паёмбарон пайравӣ кунем ва аз онҳо дар даъват ба некӣ ва парҳезгорӣ ибрат гирем.
• Ёдоварии неъматҳои Худо ва Парвардигории Ӯ дилҳоро нарм ва ба бандагӣ наздик месозад, ки ин сабаби устувории имон аст.