Ас-Саффат сүрәсе — Аять 126

ﷲ сезнең дә, сездән элек үткән ата-бабаларыгызның да Раббысыдыр.

Сүзләрнең мәгънәләре:

• Раббыгыз — сезне тәрбияләүче, идарә итүче, нигъмәтләр бирүче Хуҗа.
• Ата-бабаларыгызның — сездән элек яшәгән әтиләрегез, бабаларыгыз.
• Элеккеләрнең — үткән буыннарның, борынгыларның.

Аятьнең аңлатмасы:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Үзенең рәсүле Ильяс галәйһиссәламнең сүзләрен китерә. Ул үз кавеменә әйтә: "Аллаһыдан куркыгыз, Аңа гына гыйбадәт кылыгыз! Ничек сез сынымнарга табынасыз һәм Аллаһыны ташлыйсыз?!" Ул аларга иң мөһим хакыйкатьне искә төшерә: Аллаһы — сезнең дә Раббыгыз, сездән элек яшәгән ата-бабаларыгызның да Раббысы. Ул — барлык нәрсәне бар итүче, тәрбияләүче, идарә итүче. Ул гына гыйбадәткә лаек, чөнки Ул сезне дә, сездән элеккегеләрне дә яраткан. Сынымнар исә бернәрсә дә ярата алмыйлар, файда да, зарар да китерә алмыйлар. Шуңа күрә аларга табыну — бөтенләй акылсызлык. Чын гыйбадәт тик Аллаһыга гына булырга тиеш, чөнки Ул — барлык буыннарның да Раббысы, Җәббар һәм Хакыйкый Хуҗа.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Аллаһы Тәгалә — безнең дә, бездән элек яшәгән барлык буыннарның да Раббысы. Бу — Аның әләһиятенең даимилеген һәм бердәмлеген күрсәтә.
• Аллаһының безгә һәм ата-бабаларыбызга күрсәткән рәхмәте — Аның безгә булган мәхәббәтенең дәлиле, шуңа күрә без Аңа шөкер итеп, Аңа гына гыйбадәт кылырга тиешбез.
• Сынымнарга табыну — акылсызлык, чөнки алар безне дә, ата-бабаларыбызны да яратмаганнар, безгә бернәрсә дә бирмәгәннәр.
• Бу аять безне Аллаһының бердәмлегенә ышанырга һәм Аның рәсүлләренә иярәргә өнди, чөнки алар безгә хакыйкатьне алып килгәннәр.