سوره صافات — آیه 126

معانی کلمات:

• رَبَّکُمْ: پروردگار شما، مالک و مدبّر شما.
• آبَائِکُمُ الْأَوَّلِینَ: پدران و نیاکان نخستین شما که پیش از شما بودند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، سخن حضرت الیاس علیه السلام را با قومش بازگو می‌کند که ایشان قوم خود را به توحید و پرستش خدای یگانه دعوت می‌کردند و آنان را از عبادت بت‌ها بازمی‌داشتند. حضرت الیاس به قوم خود فرمود: «آیا از خداوند نمی‌ترسید و او را عبادت نمی‌کنید؟» سپس ایشان به آنان یادآوری می‌کند که خداوندی که شما را به عبادت او فرا می‌خوانم، همان پروردگار شماست که شما را آفریده و روزی می‌دهد و نیز پروردگار پدران و نیاکان نخستین شماست که پیش از شما می‌زیستند. او خالق همه آنان بوده و هست و هیچ معبودی جز او سزاوار پرستش نیست. بت‌هایی که شما می‌پرستید، نه شما را آفریده‌اند و نه نیاکان شما را، و نه هیچ سود و زیانی برای شما دارند. پس تنها او سزاوار عبادت است، نه آنچه شما به جای او برمی‌گزینید.

فواید و پیام‌های آیه:

1. یادآوری نعمت آفرینش: این آیه انسان را به تفکر در آفرینش خود و نیاکانش دعوت می‌کند تا از این طریق به عظمت خالق پی ببرد و او را سپاس گوید.
2. توحید و یکتاپرستی: محور اصلی دعوت همه پیامبران، دعوت به پرستش خدای یگانه است؛ خدایی که خالق همه انسان‌ها در طول تاریخ بوده است.
3. بطلان شرک و بت‌پرستی: عبادت هر موجودی غیر از خداوند، بی‌اساس و باطل است، زیرا هیچ معبودی جز او نه آفریننده‌ای است و نه سود و زیانی برای انسان دارد.
4. پیوند نسل‌ها در پرستش خدا: یادآوری اینکه خداوند پروردگار پدران ما نیز بوده، حس تعلق به ریشه‌ها و نیاکان را با ایمان به خدا پیوند می‌زند و نشان می‌دهد که دین توحیدی، دین همه نسل‌ها و امت‌ها بوده است.
5. محبت و انس با خدا: وقتی انسان بداند خدایی که می‌پرستد، همان کسی است که او و پدرانش را آفریده و همواره مراقب و مدبّر آنان بوده، محبت و اعتمادش به او بیشتر می‌شود و با آرامش خاطر به عبادت او می‌پردازد.