Сураи Ас-Саффат — Оят 144

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَلَبِثَ: яқинан мемонд, дар он ҷо мемонд.
• بَطْنِهِ: шиками он (яъне шиками моҳӣ).
• يُبْعَثُونَ: онҳо барангехта мешаванд (яъне рӯзи қиёмат, ки мардум аз қабрҳо зинда гардонда мешаванд).

1. Тафсири оят:

Агар Юнус (алайҳис-салом) пеш аз афтодан ба шиками моҳӣ бо ибодат ва амалҳои некӯ бисёр машғул намешуд ва дар шиками моҳӣ ба Худо тасбеҳ намегуфт ва ба гуноҳи худ иқрор намешуд, ҳаргиз аз шиками моҳӣ раҳо намешуд. Вай то рӯзи қиёмат дар шиками моҳӣ мемонд ва шиками моҳӣ барои ӯ қабр мегардид. Яъне, ин муҷизот ва раҳои ӯ аз шиками моҳӣ натиҷаи ибодатҳо ва дуоҳои пешинаи ӯ буд. Худованд ба воситаи ин оят нишон медиҳад, ки амалҳои солеҳ ва тасбеҳу истиғфор сабаби наҷот ёфтан мегарданд, ҳатто дар сахттарин ҳолатҳо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва тавбакорро ҳаргиз танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои душвор ба онҳо кӯмак мекунад.
• Амалҳои нек ва ибодатҳое, ки инсон дар ҳолати осоиштагӣ анҷом медиҳад, дар рӯзҳои сахтӣ сабаби наҷот мешаванд.
• Тасбеҳ ва истиғфор (гуфтани «Субҳоналлоҳ» ва тавба кардан) калиди раҳоӣ аз ғаму балоҳост.
• Қуръон ҳақиқатан каломи Худованд аст ва дар он ҳикматҳои бузург барои ҳаёти инсон мавҷуданд; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш дилро равшан ва имонро қавӣ мегардонад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем, зеро Ӯ тавбаи бандагонашро қабул мекунад ва аз ҳар гӯшаи торикӣ роҳи раҳоӣ менамояд.