Сураи Ас-Саффат — Оят 146

1. Маънои калимаҳо:

— «يَقْطِين»: дар луғат ба маънои ҳар гиёҳест, ки соқааш рост намеравад ва бар замин паҳн мешавад; аксари муфассирон онро «каду» гуфтаанд.

— «أَنبَتْنَا»: рӯёнидем, сабзонидем.

— «عَلَيْهِ»: бар ӯ, яъне бар сари Юнус (алайҳис-салом) дар он замини хушк.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Юнус (алайҳис-салом) аз шиками моҳӣ берун омад, баданаш бисёр заиф ва нозук буд, пӯсташ сӯхта ва бепӯшт монда буд ва дар он замини хушку бегиёҳ қарор дошт. Пас Худованди меҳрубон бар сари ӯ гиёҳе рӯёнид, ки аз оилаи каду буд — гиёҳе бо баргҳои калону паҳн, ки сояи фарох дорад. Ин гиёҳ бар ӯ соя меандохт, то офтоб баданашро озор надиҳад, ва аз мевааш мехӯрд, то қувват гирад. Ҳамчунин он гиёҳ монеи наздик шудани магас ва ҳашарот ба бадани захмдори ӯ мешуд. Ин ҳама лутфу марҳамати Парвардигор нисбат ба бандаи солеҳи Хеш буд, то ӯро шифо диҳад ва ба ҳаёти дубора бозгардонад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд:

— Худованд бандагони солеҳи Хешро дар сахтиҳо танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро барояшон омода месозад.

— Ин оят нишонаи қудрати Худост дар рӯёнидани гиёҳ аз замини хушк ва дар шифо додани бадан аз ҳолати заифӣ.

— Парвардигор ба воситаҳои оддӣ, монанди як гиёҳи каду, шифо ва ҳифз медиҳад; ин далели он аст, ки ҳеҷ чиз дар дасти Худо ночиз нест.

— Сабр ва тавбаи банда сабаби баргаштани раҳмати Худо мешавад, чунон ки Юнус (алайҳис-салом) пас аз дуо ва тавбааш ин неъматро дарёфт.

— Ин ҳикоя моро ба муҳаббати Худованд ва эътимод ба раҳмати Ӯ ташвиқ мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.