سوره صافات — آیه 151

معانی کلمات:

• إفک: دروغ، کذب و افتراء.
• لیقولون: قطعاً میگویند (با تأکید بر حتمیت و استمرار این گفتار).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، پرده از یکی از بزرگترین دروغهای مشرکان برمیدارد و میفرماید: آگاه باشید! این مشرکان، از روی دروغ و افترایی که به خداوند میبندند، قطعاً میگویند که خداوند فرزندی دارد. این سخن آنها نه از روی علم و آگاهی است و نه بر اساس هیچ دلیل و برهانی؛ بلکه صرفاً دروغی است که بر خداوند میبندند و به او نسبت میدهند. آنها با این ادعای باطل، خدایی را که منزّه از هر نقص و عیبی است، به صفاتی نسبت میدهند که شایسته او نیست. این در حالی است که خداوند متعال، بینیاز از هرگونه فرزند و شریکی است و تمام آفرینش، مخلوق و بنده اوست.

فواید و پیامهای آیه:

1. پرهیز از نسبت دادن صفات ناشایست به خداوند: این آیه به ما میآموزد که خداوند متعال از هر عیب و نقصی پاک و منزّه است و نباید هیچ صفتی را که شایسته مقام ربوبی او نیست، به او نسبت دهیم.
2. اهمیت صداقت در گفتار: دروغ و افترا، حتی در مورد امور دنیوی، عملی ناپسند است؛ چه رسد به دروغ بستن به خداوند که گناهی بس بزرگ و نابخشودنی است.
3. ردّ شرک و دعوت به توحید: این آیه، بطلان عقاید مشرکان را آشکار میسازد و ما را به توحید خالص و یکتاپرستی دعوت میکند؛ چرا که تنها خداوندی که آفریدگار همه چیز است، شایسته پرستش است و او از هر شریکی در ذات، صفات و افعال خود منزّه است.
4. هشدار به انسانها: این آیه هشداری است به همه انسانها که مراقب گفتار و اعتقادات خود باشند و از هرگونه ادعای بدون علم و آگاهی، به ویژه در مورد خداوند، پرهیز کنند.