Сураи Ас-Саффат — Оят 157

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَأْتُوا»: пас биёред, овардан гиред.
• «بِكِتَابِكُمْ»: бо китоби худ, яъне он китобе, ки ба гуфтаи шумо ҳуҷҷат ва далел дар он аст.
• «إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ»: агар шумо ростгӯй бошед, агар дар даъвои худ рост бигӯед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоби Худованд ба мушрикон ва мункирони ҳақиқат аст, ки онҳо даъвоҳои беасос мекарданд. Онҳо мегуфтанд, ки мо баъд аз марг зинда намешавем ё ин ки бутҳо моро ба Худо наздик мекунанд. Худованд ба онҳо мегӯяд: агар шумо дар ин даъвои худ рост мегӯед, пас китобе, ки аз ҷониби Худо нозил шудааст ва дар он ҳуҷҷату далели шумо бар ин ақида мавҷуд аст, биёред ва нишон диҳед. Яъне, ҳар даъвое бояд далел дошта бошад, ва агар шумо далели қатъӣ надоред, пас суханони шумо беасос ва ботил аст. Ин оят баён мекунад, ки ҳақиқат танҳо бо далели дуруст собит мешавад, на бо гуфтори беасос ва пайравии кӯркӯрона аз гузаштагон. Ҳамчунин, ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон худ китоби ҳуҷҷат ва далели равшан аст ва ҳар касе ки даъвое дорад, бояд ба он китоби осмонӣ муроҷиат кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар эътиқод ва амали худ танҳо ба далели дуруст ва китоби Худо такя кунем, на ба гуфтори беасос.
• Қуръон китоби ҳуҷҷат ва роҳнамост; ҳар касе ки хоҳиши ҳақиқатро дорад, бояд ба он рӯй оварад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини далел ва мантиқ аст, на дини тақлиди кӯркӯрона.
• Ҳар даъвое, ки далел надорад, ботил аст; пас мо бояд ҳамеша ҳақиқатро бо далели равшан ҷустуҷӯ кунем.
• Ин оят моро ба сӯи омӯхтани Қуръон ва фаҳмидани он ҳидоят мекунад, зеро Қуръон худи ҳуҷҷати бузург бар ҳақиқат аст.