Surah As-Saffat — Aya 157

Ma’anonin Kalmomin:

“Fā’tū” na nufin “ku zo da” ko “ku kawo”. “Kitābikum” na nufin “littafinku” wato littafin da kuke da shi daga Allah wanda ke goyon bayan da’awarku. “In kuntum ṣādiqīn” na nufin “idan kun kasance masu gaskiya” a cikin abin da kuke faɗa.

Fassarar Aya:

A cikin wannan aya mai girma, Allah yana ƙalubalantar waɗanda suke musun gaskiyar Manzon Allah (SAW) da kuma abin da ya zo da shi na Alƙur’ani mai girma. Yana ce musu: Idan da gaske kuna da wata hujja ko wani dalili daga littafin da Allah ya saukar a kan ku wanda ke tabbatar da abin da kuke da’awa, to ku kawo wannan littafin ku nuna mana. Amma idan ba ku da wani littafi ko wata hujja da ke goyon bayan maganarku, to ku san cewa kuna kan ƙarya, kuma babu wata hujja a gare ku face kawai ku yi ta zage-zage da ƙaryatawa. Wannan ƙalubale ne mai ƙarfi ga masu jayayya, domin ba za su iya kawo wani littafi daga Allah ba wanda ke goyon bayan da’awarsu ta ƙaryata Alƙur’ani, kamar yadda suke da’awar cewa mala’iku ‘yan mata ne, ko cewa Allah yana da abokin tarayya, da sauran maganganun ƙarya da suke faɗa.

Fa’idodin Aya:

1. Wannan aya tana nuna cewa addinin Musulunci addini ne na hujja da dalili, ba na koyi da kafa ba. Allah yana kira ga yin amfani da hankali da tunani wajen gano gaskiya.
2. Tana nuna cewa babu wani littafi daga Allah da ya saba wa Alƙur’ani, domin dukan littattafan da Allah ya saukar sun zo da gaskiya ɗaya, kuma Alƙur’ani ya zo yana tabbatar da abin da ya gabace shi na gaskiya.
3. Tana ƙarfafa masu gaskiya su kasance da tabbaci, domin Allah yana goyon bayansu da hujjoji masu ƙarfi, kuma yana ƙalubalantar maƙiyansa da kawo hujja idan suna da ita.
4. Tana koya wa mumini cewa idan ya fuskanci jayayya ko zarge-zarge, bai kamata ya damu ba, domin gaskiya tana da hujjoji masu haske waɗanda ba za su iya ɓacewa ba.