Сураи Ас-Саффат — Оят 158

1. Маънои калимаҳо:

• وَجَعَلُوا: ва қарор доданд, сохтанд.
• نَسَبًا: хешутабор, қаробат.
• الْجِنَّةِ: дар ин ҷо ба маънои фариштагон аст, зеро онҳо аз чашмҳо пинҳонанд.
• لَمُحْضَرُونَ: ҳатман ҳозир карда шаванд, оварда шаванд.

1. Тафсири оят:

Мушрикон дар байни Худованди таъоло ва фариштагон қаробат ва хешутаборӣ қоил шуданд. Онҳо мегуфтанд, ки фариштагон духтарони Худоянд ва ин гуна Худоро ба махлуқоташ монанд карданд. Ин гуфтори ботил ва беасос буд, ки онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва гумроҳӣ ба забон меоварданд. Аммо фариштагон худашон медонанд, ки мушрикон рӯзи қиёмат ҳатман ҳозир карда мешаванд ва барои ҳисобу китоб ва ҷазо ба пешгоҳи Худованд оварда мешаванд. Онҳо дар бораи ин ҳақиқат яқин доранд ва медонанд, ки ин гуфторҳои ботили онҳо боиси ҳалокаташон мегардад.

1. Фавойиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуфтани суханони ботил ва нисбат додани фарзанду қаробат ба Худованди таъоло гуноҳи бузург аст ва оқибати бад дорад.
• Фариштагон махлуқоти пок ва фармонбардор ҳастанд ва онҳо аз ҳама гуна нисбатҳои нодуруст пок мебошанд.
• Рӯзи қиёмат ҳамаи одамон, аз ҷумла мушрикон, барои ҳисобу китоб ҳозир карда мешаванд ва ҳеҷ кас аз ҷавобгарӣ наметавонад фирор кунад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз гуфтани суханони беасос ва нодуруст дар бораи Худованд ва олами ғайб худдорӣ кунем.
• Ислом дини ҳақ ва ростқавлӣ аст ва он моро ба сӯи покии забон ва эътиқоди дуруст ҳидоят мекунад.