Сураи Ас-Саффат — Оят 165

1. Маънои калимаҳо:

— «الصَّافُّونَ»: сафкашандагон, яъне онҳое ки дар сафҳо қарор мегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони фариштагон хабар медиҳад, ки онҳо мегӯянд: Ҳамоно мо дар бандагии Худо ва итоати Ӯ дар сафҳо истодаем. Фариштагон дар ибодат ва тоъати Парвардигор саф ба саф қарор мегиранд ва ҳеҷ гоҳ аз амри Ӯ сарпечӣ намекунанд. Ҳамчунин онҳо Худоро аз ҳар чизе ки ба Ӯ сазовор нест, пок мешуморанд ва ба покии Ӯ эътиқод доранд. Ин оят нишон медиҳад, ки фариштагон дар ибодат ва тоъат бисёр муташаккил ва муттаҳид ҳастанд ва ҳамеша ба зикру тасбеҳи Худованд машғуланд.

1. Фоидаҳое ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ибодат ва тоъати Худованд муттаҳид ва сафкаш бошем, чунон ки фариштагон ин корро мекунанд.

— Нишон медиҳад, ки пок донистани Худованд аз ҳар нуқсон ва камбудият вазифаи ҳар бандаи муъмин аст.

— Моро водор мекунад, ки ба фариштагон пайравӣ кунем дар итоат ва фармонбардорӣ аз Худованд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҷамоат ва иттиҳод қувват аст ва ибодати дастаҷамъӣ аҳамияти бузург дорад.

— Ҳамчунин моро ба ёди Худованд ва тасбеҳи Ӯ ташвиқ мекунад, зеро фариштагон ҳамеша ба ин кор машғуланд ва ин амал моро ба Худо наздик мегардонад.