Сураи Ас-Саффат — Оят 164

1. Маънои калимаҳо:

— «مَقَامٌ»: ҷойгоҳ ва мақоме, ки касе дар он қарор мегирад.

— «مَعْلُومٌ»: маълум ва муайян, ки ҳеҷ кас онро инкор намекунад.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони фариштагон хабар медиҳад, ки онҳо пок аз ҳар гуна ширку куфр буда, бандагии худро ба Аллоҳ эълон мекунанд ва мегӯянд: Ҳеҷ яке аз мо нест, магар он ки дар осмонҳо ҷойгоҳи муайян ва мақоми маълум дорад, ки дар он ба ибодат ва тоъати Аллоҳ машғул аст ва аз он ҳудуд берун намеравад, магар бо фармони Аллоҳ. Ҳамин тавр, фариштагон ҳама ба тартиб ва интизом дар ибодат қарор доранд ва ҳар кадоме вазифаи худро медонад. Ин оят раддияест бар онҳое, ки фариштагонро духтарони Худо мепиндоштанд ва ё онҳоро дар ибодат шарик мешумурданд; зеро фариштагон худ бандагони фармонбардори Аллоҳанд ва ҳеҷ гуна даъвои улуҳият надоранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар олами фариштагон низ тартиб ва интизом ҳукмфармост ва ҳар кас мақоми худро дорад; ин барои бандагони инсонӣ низ дарси ибрат аст, ки ҳар кас вазифаи худро дар ибодат ва зиндагӣ бидонад.

— Фариштагон бо вуҷуди мақоми баланд, худро бандаи Аллоҳ мешумурданд ва тавозуъ мекарданд; ин моро тарғиб мекунад, ки ҳарчи бештар фурӯтан бошем ва ибодати худро холисона ба ҷо оварем.

— Ин оят собит мекунад, ки Аллоҳ ҳама чизро медонад ва ҳар махлуқро ҷойгоҳи муайян аст; ин боиси оромиши дил ва бовар ба адлу ҳикмати Худованд мегардад.

— Қуръон аз забони фариштагон ҳикоят мекунад, то мӯъминон дарк кунанд, ки олами ғайб низ ба Аллоҳ итоат мекунад ва ин имонро қавӣ месозад ва муҳаббати инсонро ба Қуръон ва Ислом зиёд мекунад.