Сураи Ас-Саффат — Оят 166

1. Маънои калимаҳо:

— «Мусаббиҳун»: тасбеҳкунандагон, яъне касоне ки Худоро аз ҳар чизе ки ба Ӯ сазовор нест, пок мешумуранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони фариштагон хабар медиҳад, ки онҳо мегӯянд: Ҳамоно мо тасбеҳкунандагонем, яъне Худои Таъолоро аз ҳар сифат ва хислате ки ба камоли Ӯ мувофиқ нест, пок мешумурем ва Ӯро аз ҳар айбу нуқсон тақдис мекунем. Фариштагон дар ибодат ва тоъати Худо саф-саф истода, пайваста ба тасбеҳу тақдиси Парвардигор машғуланд ва Ӯро аз ҳар чизе ки ба бузургии Ӯ лоиқ нест, озод медонанд.

1. Фавоид:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тасбеҳ ва пок шумурдани Худо аз ҳар айбу нуқсон, кори фариштагони муқарраб аст ва бандагони солеҳ низ бояд дар ин амал аз онҳо пайравӣ кунанд.

— Тасбеҳ гуфтан ва Худоро пок донистан, дилро ба бузургии Парвардигор наздик месозад ва бандаро ба ибодату тоъат тарғиб мекунад.

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳамеша забони худро ба зикри Худо ва тасбеҳи Ӯ одат диҳем, зеро ин амал аз сифатҳои бандагони солеҳ ва фариштагони муқарраб аст.

— Пок донистани Худо аз ҳар сифати носавоб, имонро қавӣ мегардонад ва бандаро аз ботил ва ширк дур месозад.