Сураи Ас-Саффат — Оят 175

1. Маънои калимаҳо:

— «وَأَبْصِرْهُمْ»: ва онҳоро бибин, яъне интизор шав ва нигарон бош, ки чӣ гуна азоб ба онҳо фурӯ меояд.

— «فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ»: ба зудӣ онҳо хоҳанд дид, яъне ҳақиқатро хоҳанд фаҳмид, вале дар вақте ки дидан ва фаҳмидан ба онҳо суд намерасонад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз онҳое, ки ба ҳақ рӯй намеоранд ва аз саркашӣ ба он гӯш намедиҳанд, рӯй гардон ва интизор шав, то мӯҳлате ки ба онҳо дода шудааст, ба поён расад ва фармони Аллоҳ дар бораи азоби онҳо биёяд. Онҳоро бибин ва нигарон бош, ки чӣ гуна азоб ба сари онҳо меояд. Ба зудӣ онҳо хоҳанд дид, ки оқибати саркашӣ ва инкори худ чӣ будааст. Онҳо он чиро, ки инкор мекарданд, хоҳанд дид, аммо ин дидан дар вақте хоҳад буд, ки дигар ба онҳо ҳеҷ суде намерасонад ва пушаймонӣ фоидае нахоҳад дод.

1. Фавоиди ин оят:

— Аллоҳ таоло ба бандагони худ мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба ҳақ рӯй оваранд; ин аз раҳмати Ӯст.

— Саркашӣ ва инкор натиҷаи нек надорад ва оқибати он пушаймонӣ дар вақте аст, ки дигар суд надорад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани азоб ва пеш аз он ки дидан фоидае надиҳад, ба ҳақ гӯш диҳем ва ба он амал кунем.

— Сабре, ки Паёмбар (с) ва мӯъминон дар роҳи даъват доранд, саранҷом ба пирӯзӣ ва равшании ҳақ меанҷомад.

— Ин оят бори дигар исбот мекунад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист ва Аллоҳ таоло ҳақро барои бандагонаш равшан месозад, то ҳеҷ кас баҳонае надошта бошад.