Сураи Ас-Саффат — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «أَقْبَلَ»: рӯ овард, ба якдигар наздик шуданд.

— «يَتَسَاءَلُونَ»: аз якдигар мепурсанд, баҳсу ҷидол мекунанд, якдигарро сарзаниш мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат кофирон ва гунаҳкорон рӯ ба рӯи якдигар меоянд ва ба ҷанҷол ва баҳс сар мекунанд. Ҳар яке аз онҳо дигариро сарзаниш мекунад ва мегӯяд: «Ин ту будӣ, ки маро гумроҳ кардӣ!» Пайравони гумроҳ аз пешвоёни худ шикоят мекунанд ва пешвоён низ узр меҷӯянд. Онҳо ба якдигар саволҳо медиҳанд ва ҳар яке масъулияти гуноҳро ба гардани дигаре меандозад. Аммо ин баҳсу ҷанҷол дигар ҳеҷ суде надорад, зеро вақти ҳисобу китоб расидааст ва ҳеҷ узре пазируфта намешавад. Ин манзараи пушаймонӣ ва надомати онҳост, ки дигар фоидае намебахшад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳақиқатҳо ошкор мешаванд ва ҳар кас амали худро мебинад.

— Мӯъмин бояд дар дунё аз пайравии гумроҳон ва пешвоёни бад эҳтиёт кунад, то дар охират пушаймон нашавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз расидани рӯзи ҳисоб ба худ оем ва тавба кунем, зеро дар он рӯз надомат суде надорад.

— Қуръон бо чунин тасвирҳо моро огоҳ мекунад, то роҳи рост интихоб кунем ва ба сӯи некиҳо шитоб кунем.

— Ин оят собит мекунад, ки адлу инсофи Худованд комил аст ва ҳеҷ кас бе ҷазо намемонад.