Сураи Ас-Саффат — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «قَالُوا»: гуфтанд.

— «تَأْتُونَنَا»: ба сӯи мо меомадед / моро қасд мекардед.

— «عَنِ الْيَمِينِ»: аз тарафи рост, яъне аз ҷониби дин ва ҳақ, ё аз ҷое ки мо шуморо амин медонистем.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони пайравони гумроҳ нақл мекунад, ки рӯзи қиёмат ба пешвоёну бузургони худ, ки онҳоро ба гумроҳӣ кашида буданд, мегӯянд: «Шумо моро аз ҷониби дин ва ҳақ меомадед, яъне худро ҳаққонӣ ва дуруст нишон медодед ва бо суханони худ моро бовар мекардед, ки роҳи шумо роҳи рост аст. Шумо амри шариатро ба мо осон ва беаҳамият нишон медодед, моро аз роҳи ҳақ безор мекардед ва куфру ширк ва гуноҳро дар назари мо зебо меоростед. Мо шуморо аз сабаби он ки гумон мекардем шумо аз ҷониби ҳақ сухан мегӯед, тасдиқ кардем ва аз шумо пайравӣ намудем, ва ҳамин тавр шумо моро гумроҳ кардед».

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд дар пайравии роҳбарон ва бузургон беандеша набошад, балки суханони онҳоро бо меъёри Қуръон ва суннат бисанҷад.

— Масъулияти гумроҳ кардани дигарон хеле вазнин аст; касе ки дигаронро аз роҳи ҳақ бозмедорад, дар рӯзи қиёмат аз ҷониби пайравони худ айбдор карда мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо далел ва бурҳон биҷӯем, на бо тақлиди кӯркӯрона, то дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавем.

— Қуръон бо чунин мисолҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад ва моро ба сӯи андеша, тадбир ва пайравии роҳи рост ҳидоят мекунад.