Сураи Ас-Саффат — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «بَلْ»: ҳарфи ибтидоӣ, ки барои рад кардани гумон ва ишора ба ҳақиқати дигар меояд; дар ин ҷо маънои «балки» ва «не, ҳақиқат ин аст»-ро дорад.

— «مُسْتَسْلِمُونَ»: аз феҳли «истислом» буда, маънои таслим шудан, итоат кардан, фурӯтан ва бечора шуданро дорад; яъне касоне, ки худро ба ҳукми қатъӣ супоридаанд ва ҳеҷ роҳи гурез надоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кофирон ва муҷримон дар рӯзи қиёмат сухан мегӯяд. Дар дунё онҳо гоҳе ба якдигар такя мекарданд, ба қуввату сарвату ҳизбу ҳавои худ меболиданд ва гумон мекарданд, ки дар он рӯз низ касе метавонад ба ёрии онҳо биёяд ё онҳо метавонанд аз худ дифоъ кунанд. Аммо дар он рӯз ҳамаи он гумонҳо барбод мераванд. Ҳақиқат ин аст, ки онҳо дар он рӯз ба фармони Аллоҳ таслим шуда, фурӯтан ва бечораанд; наметавонанд ба амри Ӯ мухолифат кунанд ва наметавонанд аз он рӯй гардонанд. Ҳеҷ кас аз онҳо ба ёрии дигаре намерасад, зеро ҳамаашон нотавон ва бечораанд ва ҳеҷ ҳилаву чорае надоранд. Онҳо худро ба ҳукми Аллоҳ супоридаанд ва ҳеҷ роҳи гурез надоранд. Ин ҳолат на аз рӯи ихтиёр ва имон аст, балки аз рӯи маҷбурӣ ва хорӣ аст, ки саранҷоми ҳар кибру инкор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки қудрату сарват ва ҳизбу ҳавои дунёӣ одамонро аз ҳақиқати рӯзи қиёмат наметавонад наҷот диҳад; танҳо имон ва амали солеҳ наҷотбахш аст.

— Он ба мо меомӯзад, ки дар дунё ихтиёри мо даст аст: метавонем ихтиёран ба Аллоҳ таслим шавем ва аз Ӯ итоат кунем, на ин ки дар охират маҷбуран таслим шавем.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва ба ислом ва Қуръон мекашонад, зеро нишон медиҳад, ки роҳи имон роҳи наҷот ва иззат аст, на роҳи хорӣ ва бечорагӣ.

— Он моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба сӯи Аллоҳ тавба кунем ва худро ба амри Ӯ супорем, то таслими мо аз рӯи ихтиёр ва муҳаббат бошад, на аз рӯи маҷбурӣ ва пушаймонӣ.