سورت صافات — آیت 47

د معنايي کلمې:

• «غَوْل»: هغه زيان، ضرر، د سر درد، د معدې خپګان، يا هغه تکليف چې د نشې له امله د انسان د بدن يا عقل ته رسېږي. په اصل کې د «اهلاک» (هلاک کولو) په معنا ده.
• «يُنزَفُونَ»: له «نَزَفَ» اخيستل شوی، چې معنا يې دا ده چې د شرابو د څښلو له امله عقل له لاسه ورکول، يا د بدن څخه د قوت او طاقت وتل.

تفسير:

دا آيت د جنت د هغو شرابو په اړه دی چې هلته به مومنانو ته ورکول کېږي. دا شراب د دنيا له شرابو سره هيڅ نشي پرتله کېدای. په دې شرابو کې هېڅ قسمه ضرر، زيان، د سر درد، د معدې خپګان، يا بل کوم تکليف نشته چې د بدن يا عقل ته ورسېږي. نه به د څښلو له امله عقل له لاسه ورکړل شي، نه به نشه پيدا کېږي، او نه به د هغې له امله انسان بې هوښه کېږي. برعکس، دا شراب به دومره خوندور، پاک او لذيذ وي چې د څښونکي لپاره به يواځې خوند، خوشحالي او د زړه پرېوړتيا وي، او د هغوی عقل به په بشپړه توګه سالم او هوښيار پاتې کېږي.

فايدې:

1. دا آيت مومنانو ته د جنت هغه نعمتونه يادوي چې هلته به دوی ته د خپلو نيکو اعمالو په بدل کې ورکول کېږي، چې دوی ته د صبر او تقوا تلقين کوي.
2. دا چې د جنت شراب له عقل او بدن څخه هيڅ زيان نه لري، دا ښيي چې اسلام د انسان د عقل او روغتيا قدرداني کوي او هغه څه چې انسان ته ضرر رسوي، په جنت کې نه شته.
3. دا آيت د دنيا د هغو خوندونو په پرتله چې له تکليف او زيان سره مل وي، د جنت د خوندونو پاکوالی او بشپړتيا ښيي، چې انسان دې د تلپاتې خوندونو لپاره هڅه وکړي.