صافات سۈرىسى — ئايەت 47

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

• «غَوْل»: زىيان، ئازاب-ئوقۇبەت ۋە ئەقىلنى ئېلىۋېتىدىغان ئىچىملىك مەنىسىدە. ئەسلىدە «ھالاك قىلىش» دېگەن مەنىدە بولۇپ، كېيىنچە ھەر قانداق زىيانلىق ۋە ئازابلىق نەرسىگە قوللىنىلغان.
• «يُنزَفُونَ»: ئەقىللىرى ئېلىنىش، ھۇشىدىن كېتىش. خەمىر ئىچىپ مەست بولۇپ، ئەقلىنى يوقىتىش مەنىسىدە.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت جەننەت ئاھلىغا بېرىلىدىغان شارابنىڭ سۈپىتىنى بايان قىلىدۇ. ئۇلارغا ئېقىپ تۇرغان بۇلاكلاردىن كېلىپ تۇرىدىغان جام-كاھلار بىلەن شاراب تۇتۇلىدۇ. بۇ شاراب دۇنيادىكى شارابلارغا ئوخشىمايدۇ: ئۇنىڭدا ھېچقانداق زىيان يوق، ئىچكۈچىنىڭ بەدىنىگە ھېچقانداق ئازاب-ئوقۇبەت يەتمەيدۇ، ئەقلىنىمۇ ئالمايدۇ، ھۇشىدىن كەتكۈزمەيدۇ. دۇنيا شارابى ئىچكەن كىشى مەست بولۇپ ئەقلىدىن ئايرىلىدۇ، بېشى ئاغرىيدۇ، بەدىنىگە زىيان يېتىدۇ؛ ئەمما جەننەت شارابى بۇنداق ئەيىبلەردىن پاك بولۇپ، ئىچكۈچىگە پەقەت لەززەت ۋە خۇشاللىق ئاتا قىلىدۇ. بەدىنى ساغلام، ئەقلى سالمات قالىدۇ، ھېچقانداق زىيان ۋە ئازاب كۆرمەيدۇ.

بۇ ئايەت بىزگە ئاللاھنىڭ جەننەتتىكى نېئمەتلىرىنىڭ قانچىلىك مۇكەممەل ۋە پاك ئىكەنلىكىنى كۆرسىتىپ بېرىدۇ. دۇنيادىكى نەرسىلەرنىڭ ھەممىسىدە بىرەر كەمچىلىك ياكى زىيان بولسا، جەننەتتىكى نېئمەتلەردە ھېچقانداق كەمچىلىك ۋە زىيان يوق. بۇ ئاللاھنىڭ مۇئمىنلەرگە بەرگەن ئۇلۇغ مەرھەمىتى ۋە ئىنئامىدۇر. شۇڭا بىز ئاللاھقا شۈكۈر قىلىپ، ئۇنىڭ بۇيرۇقلىرىغا ئەمەل قىلىپ، جەننەت نېئمەتلىرىگە ئېرىشىش ئۈچۈن تىرىشىشىمىز كېرەك. ئاللاھ بىزنى جەننەت ئاھلى قاتارىغا قوشقاي!