Surja Es-Saffat — Ajet 57

Kuptimet e fjalëve:

• Nimmeti (نِعْمَةُ): Dhuntia, mirësia dhe begatia.
• El-Muhdarin (الْمُحْضَرِينَ): Të sjellët në vendin e dënimit, pra të pranishmit në vuajtje dhe ndëshkim.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet, besimtari i flet shokut të tij jobesimtar në Xhennet, i cili e ka mohuar ringjalljen dhe e ka ftuar atë drejt mohimit. Besimtari i thotë: "Sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim ndaj meje, që më udhëzoi në besim dhe më forcoi në të, unë do të isha një nga ata që do të silleshin në zjarr së bashku me ty, duke vuajtur dënimin e njëjtë." Ai e pranon se shpëtimi i tij nuk ishte nga forca e tij, por nga mëshira dhe dhuntia e Zotit, e cila e ruajti nga humbja dhe e bëri të qëndrojë në rrugën e drejtë, duke mos e ndjekur atë në mohim dhe devijim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dhuntia më e madhe e Zotit ndaj njeriut është udhëzimi në besim dhe qëndrueshmëria në të, sepse ajo është shkaku i shpëtimit në këtë botë dhe në botën tjetër.
2. Njeriu duhet ta lidhë çdo të mirë që ka me Zotin e tij, duke e falënderuar Atë dhe duke mos u mbështetur në veten e tij, sepse çdo sukses vjen nga Zoti.
3. Shoqëria e keqe dhe ndikimi i saj është i rrezikshëm, prandaj duhet të largohemi nga ata që na largojnë nga e vërteta, sepse ata mund të na tërheqin drejt shkatërrimit.
4. Në Ditën e Gjykimit, besimtarët do të jenë dëshmitarë kundër jobesimtarëve, duke i kujtuar atyre fjalët dhe veprat e tyre, dhe kjo është një prej formave të drejtësisë hyjnore.
5. Ky ajet na mëson të jemi të përulur dhe mirënjohës ndaj Zotit, duke e ditur se pa mëshirën e Tij ne do të ishim ndër të humburit.