سوره صافات — آیه 57

معانی کلمات:

• نعمت: فضل و بخشش الهی، هدایت و توفیق.
• محضرین: کسانی که در عذاب حاضر میشوند و به آتش دوزخ درآورده میشوند.

تفسیر آیه:

این سخن ادامه گفتگوی دو نفر از بهشتیان است که در بهشت با یکدیگر گفتگو میکنند. یکی از آن دو که مؤمن است، به همنشین کافر خود که در دوزخ است، رو کرده و میگوید: اگر نعمت و فضل پروردگار من نبود که مرا به ایمان هدایت کرد و بر آن ثابت قدم نگه داشت، من نیز مانند تو از کسانی بودم که برای عذاب حاضر میشوند و به آتش دوزخ درمیآیند. او اعتراف میکند که نجات او از عذاب، تنها به لطف و رحمت خداوند بوده است، نه به شایستگی خودش. این جمله نشان میدهد که مؤمن، نعمت هدایت را بزرگترین نعمت الهی میداند و آن را عامل نجات خود از عذاب میشمارد.

فواید و پیامهای آیه:

• نعمت هدایت و ایمان، بزرگترین نعمت الهی است که انسان را از عذاب ابدی نجات میدهد و باید پیوسته شکرگزار آن بود.
• انسان هرگز نباید به اعمال و شایستگی خود مغرور شود، بلکه نجات او تنها به فضل و رحمت خداوند است.
• این آیه انسان را به شکرگزاری از خداوند دعوت میکند و یادآور میشود که ایمان، امانتی گرانبهاست که باید آن را پاس داشت و در برابر وسوسههای شیاطین و دوستان ناباب ایستادگی کرد.
• گفتگوی بهشتیان با دوزخیان، عبرتی برای انسانهاست تا بدانند دوستان بد و گمراهکننده، چه خطر بزرگی برای ایمان انسان دارند و باید از آنها دوری کرد.