Surat As-Saffat — Ayat 57

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَلَوْلَا (walau lā): yen ora ana, upama ora ana.
• نِعْمَةُ (ni'matu): nikmat, kabagyan, lan kanugrahan.
• رَبِّي (rabbī): Pangeranku, yaiku Allah SWT.
• الْمُحْضَرِينَ (al-muḥḍarīn): wong-wong kang padha digawa lan diadhepake marang panggonan siksa, yaiku neraka.

2) Tegese ayat:

Wong mukmin mau banjur matur marang kancane kang maido dina kebangkitan: "Saupama ora ana nikmat lan kanugrahan saka Pangeranku awujud pituduh marang iman sarta keteguhan ing dalem iman, mesthi aku iki kalebu wong kang padha digawa lan diadhepake menyang neraka bebarengan karo kowe." Dadi, nikmat iman lan hidayah iku dadi sebab kang nylametake dheweke saka siksa. Tanpa kanugrahan mau, dheweke mesthi melu kancane mlebu ing geni neraka.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Nikmat paling gedhe iku dudu bandha utawa pangkat, nanging hidayah lan iman marang Allah. Iman iku peparing saka Allah, mula kudu disyukuri lan dijaga nganti tekan pati.
• Wong mukmin kudu eling yen keslametane saka siksa iku mung amarga kanugrahan lan pitulungane Allah, dudu mung amarga kepinteran utawa kekuwatane dhewe.
• Ayat iki mulangake supaya tansah ndonga lan nyuwun marang Allah supaya dikuwatake ing iman, amarga ati iku bisa malik.
• Wong kang maido dina kebangkitan lan ngalang-alangi wong liya saka iman iku dadi sebab cilaka. Mula kudu ngati-ati aja nganti melu-melu tumindak kang kaya mangkono.
• Ayat iki nuwuhake pangarep-arep: sapa wae kang diparingi iman dening Allah, dheweke bakal bisa slamet ing akhirat, lan iki dadi pepenget supaya tansah syukur marang nikmat iman.