Сураи Ас-Саффат — Оят 57

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نِعْمَةُ»: неъмат, яъне лутфу марҳамати Худованд.

— «الْمُحْضَرِينَ»: онҳое, ки ба ҷойи ҳисобу ҷазо ҳозир карда мешаванд, яъне ба оташи дӯзах бурда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз сухани мӯъминест, ки ба ҳамнишини кофири худ дар бораи рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб суҳбат мекунад. Ӯ мегӯяд: агар неъмату лутфи Парвардигорам намебуд, ки маро ба роҳи имон ҳидоят кард ва бар он устувор гардонид, ман низ ҳамчун ту аз ҷумлаи онҳое мешудам, ки ба дӯзах ҳозир карда мешаванд ва гирифтори азоб мегардиданд. Яъне ӯ эътироф мекунад, ки наҷоти ӯ аз оташ танҳо ба фазлу раҳмати Худованд вобаста аст, на ба амали худи ӯ ё қуввату дониши шахсӣ. Ин сухан ҳам шукри неъмати ҳидоят аст ва ҳам ибрате барои дигарон, то бидонанд, ки имон ва наҷот дар рӯзи қиёмат неъмати бузурги Парвардигор аст ва инсон бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша шукри неъмати имон ва ҳидояти Худовандро ба ҷо оварад, зеро ин неъмат сабаби наҷот дар охират аст.

— Ҳеҷ кас набояд ба амалу дониши худи худ такя кунад, балки бояд ба фазлу раҳмати Парвардигор умедвор бошад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки бо касоне, ки инкор мекунанд, бо нармӣ ва панд суҳбат кунем ва онҳоро ба роҳи рост даъват намоем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва ҳидоят неъмати бузурги Худованд аст ва бояд онро қадр кунем ва дар он собитқадам бошем.

— Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу ҷазост ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад ва аз Худованд тавфиқ пурсад.