Сураи Ас-Саффат — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

— «Фавз»: комёбӣ, зафар, наҷот ва расидан ба орзу.

— «Азим»: бузург, калон.

— «Ин»: ин (ишора ба неъматҳои зикршуда дар оятҳои пеш).

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони сокинони биҳишт аст, ки пас аз дидани неъматҳои бузург ва ҷовидонаи Худованд мегӯянд: ҳақиқатан ин ҳолате, ки мо дар он қарор дорем — аз дохил шудан ба биҳишт, ҷовидон мондан дар он, намурдан пас аз марги аввал ва наҷот ёфтан аз оташи дӯзах — ҳамон комёбӣ ва зафари бузург аст, ки ҳеҷ комёбие ба он баробар намешавад. Ин суханони онҳост, ки бо забони шукр ва изҳори хушҳолӣ аз неъмати Худо баён мекунанд, зеро онҳо ба ҳаёти ҷовидон ва неъматҳои бепоён расидаанд ва дигар наметавонанд бимиранд ва азоб намебинанд. Ин аст саранҷоми некӯ барои бандагони солеҳ ва подоши адл барои аҳли тоъат.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки подоши некӯкорӣ дар охират ҳақиқатан бузург ва арзанда аст, ва ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.

— Ёдовар мешавад, ки неъматҳои биҳишт ҷовидонаанд ва ҳеҷ ранҷу азобе дар онҳо нест, ва ин ҳақиқатан комёбии олӣ аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои Худованд ҳидоят мекунад, зеро сокинони биҳишт худ ба ин неъматҳо иқрор шуда, онро зафари бузург мешуморанд.

— Ва ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба ҷаннат ва раҳмати Худо рағбат пайдо кунад ва дар роҳи тоъат ва ибодат устувор гардад.