Сураи Ас-Саффат — Оят 59

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ»: марги аввалини мо дар дунё.

— «مُعَذَّبِينَ»: азобшудагон, касоне ки ба онҳо азоб мерасад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони бахтиёрони биҳиштӣ аст, ки пас аз дидани неъматҳои ҷовидонӣ ва раҳои аз азоб мегӯянд: мо дигар ҳеҷ гоҳ намемирем, танҳо ҳамон як марги аввалини дунё буд, ки гузашт, ва баъд аз ин ҳаёти абадӣ ва пурнеъмат дорем. Онҳо бо итминони комил мегӯянд, ки дигар ҳеҷ азобе ба мо нахоҳад расид, бар хилофи кофирон, ки дар дӯзах азоб мекашанд. Ин суханон изҳори шодмонӣ ва сипосгузорӣ ба Парвардигор аст барои он неъмати бузурге, ки ба онҳо ато шудааст — ҳаёти ҷовидонӣ дар биҳишт бе марг ва бе азоб.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши некӯкорон дар охират ҳаёти абадӣ ва неъмати ҷовидонӣ аст, ки ҳеҷ марг ва азобе дар он нест.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст: ҳар касе дар дунё ба Ӯ имон оварад ва амали солеҳ кунад, дар охират ба чунин саодати бузург мерасад.

— Ин оят дили инсонро ба умед ва рағбат ба биҳишт пур мекунад ва ӯро ба сӯи амалҳои нек ва итоати Худованд ҳидоят менамояд.

— Қуръон китобест, ки ҳақиқати ҳаёти ҷовидонро баён мекунад ва ба инсон роҳи раҳоӣ аз азоби абадӣ ва расидан ба неъмати ҷовидонро нишон медиҳад.