Сураи Ас-Саффат — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

— «لِمِثْلِ هَذَا»: барои монанди ин неъматҳои бузург.

— «فَلْيَعْمَلِ»: пас бояд амал кунанд.

— «الْعَامِلُونَ»: амалкунандагон, яъне бандагони Худо дар дунё.

1. Тафсири оят:

Ин оят бандагони Худоро ба амали некӯ ташвиқ мекунад ва мефармояд, ки барои ба даст овардани чунин неъматҳои комил, ҷовидонӣ ва комёбии бузург дар охират, амалкунандагон бояд дар дунё амали солеҳ анҷом диҳанд. Ин неъматҳоест, ки Худованд барои бандагони некӯкор омода кардааст: боғҳои ҷовидонӣ, рӯзии фаровон ва хушнудии абадӣ. Барои расидан ба ин саодати абадӣ, инсони бохирад бояд ҳамаи кӯшишҳои худро сарф кунад ва аз лаззатҳои гузарондаи дунё, ки бо ранҷу азоб омехтаанд ва зуд аз байн мераванд, набояд фирефта шавад. Зеро савдои воқеан судманд ва тиҷорати аслӣ ҳамин аст, ки инсон барои охирати худ амал кунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳадафи асосии зиндагии худро охират қарор диҳем ва барои он бо ҷидду ҷаҳд амал кунем.

— Нишон медиҳад, ки неъматҳои охират он қадар бузург ва арзишманд ҳастанд, ки ҳар амали некӯ дар ин дунё барои ба даст овардани онҳо сазовори кӯшиш аст.

— Дар дили инсон умед ва рағбат ба неъматҳои ҷовидониро бедор мекунад ва ӯро аз фирефта шудан ба лаззатҳои зудгузари дунё бозмедорад.

— Ислом даини амал ва кӯшиш аст, на танҳо гуфтор; ва ҳар кас ба андозаи амали худ подош мегирад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё восита аст, на ҳадаф; ва бояд аз он барои расидан ба саодати абадӣ истифода барем.