Сураи Ас-Саффат — Оят 88

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَنَظَرَ»: пас нигарист.

— «نَظْرَةً»: як нигаҳ, як бор нигаристан.

— «فِي النُّجُومِ»: ба сӯи ситораҳо, дар ситораҳо.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба ситораҳо як нигаҳи андешамандона кард. Вай мехост баҳонае биёбад, то бо қавми худ ба ид ва маросими онҳо наравад. Қавми вай ситорашинос ва ба ситораҳо боваркунанда буданд. Онҳо ба иди худ рафтанд ва хӯроки худро назди бутҳояшон гузоштанд, то — ба гумони худ — баракат ёбад. Иброҳим бо нигаҳ ба ситораҳо ба онҳо нишон дод, ки гӯё аз рӯи аломатҳои ситораҳо ба беморӣ наздик аст, то ӯро бо худ набаранд ва ӯ дар шаҳр бимонад. Ин як ҳилаи дуруст ва ҷоиз буд, ки барои расидан ба ҳадафи бузург — шикастани бутҳо ва нишон додани ботил будани ширк — истифода кард. Қавм ӯро бо худ набурданд ва ӯро дар паси худ гузоштанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Иброҳим (алайҳис-салом) пайғамбари бузург ва дӯсти Худо буд, ки бо ақл ва ҳикмат бо қавми худ муносибат мекард. Ин нишон медиҳад, ки Ислом дини ақл, андеша ва тадбир аст.

— Ҳатто пайғамбарон барои расидан ба ҳадафҳои нек аз воситаҳои дуруст ва ҳикматомез истифода мекарданд. Ин ба мо меомӯзад, ки дар роҳи некӣ бояд бо хирад ва сабр амал кунем.

— Қуръон ҳатто ҷузъиёти хурди ҳаёти пайғамбаронро нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро пайдо кунем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини ростӣ, адолат ва мубориза бо ботил аст. Иброҳим (алайҳис-салом) на барои зарар, балки барои нест кардани ширк ва нишон додани ҳақиқат ин корро кард.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ҳикояти он барои мо дарс ва панд аст. Хондани он ва андеша кардан дар маъноҳои он дилро равшан ва имонро қавӣ мегардонад.