Сураи Ас-Саффат — Оят 87

1. Маънои калимаҳо:

— «ظَنّ»: гумон, андеша, тасаввур.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҳамаи ҷаҳониён, яъне Офаридгор ва соҳиби тадбири тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) қавми худро аз парастиши бутҳо наҳй кард ва ба онҳо ёдовар шуд, ки танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст, ба онҳо гуфт: «Пас гумон ва андешаи шумо дар бораи Парвардигори ҷаҳониён чист?» Яъне вақте ки шумо Аллоҳро тарк карда, ғайри Ӯро мепарастед ва бо ин кор ба Ӯ ширк меоред, гумон мекунед, ки Ӯ ҳангоми дар пеши Ӯ ҳозир шуданатон бо шумо чӣ гуна муносибат хоҳад кард? Оё намеандешед, ки Ӯ шуморо ба сабаби ин ширк ва инкор ҳисоб хоҳад кард ва ҷазо хоҳад дод? Ин сухан даъвати одамӣ ба андеша ва худшиносӣ аст, то инсон пеш аз ҳама ба худ посух диҳад, ки бо Парвардигори худ чӣ гуна муносибат дорад ва оқибати кори худро чӣ гуна мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи Парвардигори ҷаҳониён даъват мекунад, то ҳақиқати ибодат ва масъулияти худро дарк кунад.

— Он нишон медиҳад, ки ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ оқибати хатарнок дорад ва инсон бояд пеш аз ҳисоб рӯзи қиёмат ба худ ояд.

— Дар он даъвати некӯ ба сӯи тавҳид ва поксозии дил аз ҳар гуна эътиқоди ботил мавҷуд аст, ки ин роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон инсонро ба андешаи солим, покии дил ва шинохти Парвардигор даъват менамояд.