Сураи Ас-Саффат — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

• سَقِيمٌ: бемор, касал. Дар ин ҷо маънои маризӣ ва нотавонӣ дорад.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Иброҳим (алайҳис-салом) вақте дид, ки қавмаш барои ид ва маросими худ аз шаҳр берун мераванд ва мехостанд, ки ӯ ҳам ҳамроҳашон равад, ба ситорагон нигарист ва андеша кард, ки чӣ баҳонае оварад, то бо онҳо наравад. Сипас ба онҳо гуфт: «Ман беморам». Ин сухани ӯ барои он буд, ки худро аз ширкат дар иди онҳо канор гирад ва онҳо ӯро тарк карда, рафтанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки мақсади ӯ аз «беморӣ» маризии рӯҳонӣ ё нотавонӣ дар роҳи тавҳид буд, на бемории ҷисмонӣ, ё ин ки барои раҳоӣ аз он ҷамъият ба баҳонае ниёз дошт. Дар ҳар сурат, ин сухан барои эҳтиёҷ ба узрхоҳӣ набуд, балки роҳи ҳикматомез барои канорагирӣ аз ширк ва фисқ буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар роҳи тавҳид ва пок нигоҳ доштани имон метавон аз ҳикмат ва роҳҳои дуруст истифода кард, то худро аз муҳити фосид ва ширк дур кард.
• Ҳазрати Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олимартабаи сабр ва ҳикмат аст, ки ҳатто дар шароити душвор тавҳидро тарк накард.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳифзи имон ва арзишҳои исломӣ метавонем роҳҳои оқилона ва ҳикматомезро интихоб кунем, на ин ки бо ҷидол ва низоъ ҳама чизро хароб кунем.
• Қуръон ҳатто ҳолатҳои хурди зиндагии паёмбаронро баён мекунад, то ба мо дарс диҳад, ки чӣ гуна дар ҳаёти ҳаррӯза имонро ҳифз кунем ва ба сӯи Худо наздик шавем.