Сураи Ас-Саффат — Оят 97

1. Маънои калимаҳо:

• ابْنُوا: бисозед, бино кунед.
• بُنْيَانًا: бино, сохтмон.
• فَأَلْقُوهُ: пас ӯро биандозед.
• الْجَحِيمِ: оташи сӯзон, дӯзах.

1. Тафсири оят:

Қавми Иброҳим (алайҳис-салом) вақте ки дар мубоҳиса ва далеловарӣ аз ӯ мағлуб шуданд ва ҳеҷ далеле барои рад кардани ҳақ надоштанд, ба зӯроварӣ рӯ оварданд. Онҳо ба ҳамдигар гуфтанд: «Барои ӯ биное бисозед ва онро аз ҳезум пур кунед, сипас оташ дар он афрӯзед, то ки шуълавар шавад, ва баъд Иброҳимро ба даруни он оташи сӯзон биандозед.» Онҳо мехостанд бо ин роҳ аз даст додани ҳуҷҷатро пинҳон кунанд ва аз ҳақ рӯй гардонанд. Ин нишонаи он аст, ки ҳангоми нотавонӣ дар далел, ҷоҳилон ба қувва ва зӯрӣ паноҳ мебаранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва ботил ҳангоми нотавонӣ дар далел ба зӯроварӣ рӯ меоварад.
• Сабри анбиё дар роҳи даъват ва таҳаммули онҳо дар баробари озору шиканҷа намунаи ибрат аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар роҳи ҳақ устувор бошем ва аз таҳдиду зӯроварӣ натарсем, зеро Худованд ёвари бандагони солеҳ аст.
• Инчунин дарс медиҳад, ки ҳар гуна зӯроварӣ ва фитна барои хомӯш кардани даъвати ҳақ натиҷаи баръакс медиҳад ва ҳақ бештар ошкор мегардад.