Сураи Ас-Саффат — Оят 99

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ذَاهِبٌ»: раванда, ҳаракаткунанда ба сӯи мақсад.

— «إِلَىٰ رَبِّي»: ба сӯи Парвардигорам, яъне ба ҷое ки Ӯ фармудааст ва дар он ҷо ибодати Ӯро озодона анҷом дода метавонам.

— «سَيَهْدِينِ»: ба зудӣ Парвардигорам маро ба роҳи рост ва он чи барои дину дунёям нек аст, ҳидоят мекунад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) пас аз он ки қавмаш ба ӯ имон наоварданд ва ӯро тарк карданд, эълон намуд, ки ман аз сарзамини қавми худ ҳиҷрат мекунам ва ба сӯи Парвардигорам меравам, то дар ҷое ки Ӯ фармудааст, ибодати Ӯро озодона анҷом диҳам. Ӯ бо боварии комил ба Парвардигораш гуфт, ки Ӯ маро ба он чи барои дину дунёям нек ва судманд аст, ҳидоят хоҳад кард. Ин ҳиҷрат на танҳо кӯчиши ҷисмонӣ буд, балки изҳори таслим ва боварӣ ба ваъдаи Парвардигор буд. Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин суханон нишон дод, ки ҳадафи асосии ҳаёти ӯ ризои Худо ва ибодати Ӯст ва барои расидан ба ин ҳадаф ҳар чизеро, аз ҷумла ватану хонаводаро, тарк кардан барояш осон аст. Парвардигор низ ваъдаи ҳидоятро ба ӯ дод, ки ин ҳидоят ҳам дар умури дин ва ҳам дар умури дунё ба ӯ роҳнамо хоҳад буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳиҷрат ва тарки ватан барои ризои Худо амали бузурги ибодатӣ аст ва Худо бандагони худро дар ин роҳ танҳо намегузорад.

— Боварӣ ба ҳидояти Худо дилро ором мекунад; ҳар кас ба Худо таваккул кунад, Ӯ ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии таслим ба фармони Худо ва сабр дар роҳи Ӯст; пайравӣ аз ӯ моро ба некӣ ва саодат дар ҳар ду ҷаҳон наздик мекунад.

— Қуръон ҳаёти паёмбаронро ба мо таълим медиҳад, то аз онҳо дарс гирем ва дар зиндагии худ ба Худо таваккул кунем ва ба ваъдаҳои Ӯ бовар дошта бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии ҳаёт ризои Худо ва ибодати Ӯст ва барои расидан ба ин ҳадаф бояд аз ҳар чизе, ки монеъ мешавад, даст кашем.