Сураи Сад — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

• Ҷаннат: боғҳои сарсабзу пурнеъмат дар охират.
• Адн: иқомат ва ҷовидонӣ; яъне ҷойи ҳамешагӣ.
• Муфаттаҳатан: кушодашуда.
• Ал-абвоб: дарҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад аз саранҷоми некӯи бандагони парҳезгор ва фармонбардори Худо. Барои онҳо боғҳои ҷовидонӣ омода аст, ки дар он ҳамеша хоҳанд монд. Дарҳои ин ҷаннатҳо ба рӯи онҳо боз карда шудааст, то бе ҳеҷ монеа ва интизорӣ ворид шаванд. Ин кушода будани дарҳо нишонаи иззату икром ва хушомадед гуфтан ба онҳост. Онҳо дар дохили ҷаннат бар тахтҳои ороста такя зада, ҳар гуна меваҳо ва нӯшокиниҳоро, ки дилҳояшон хоҳиш мекунад ва чашмонашон аз он лаззат мебарад, талаб мекунанд ва ба онҳо дода мешавад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки парҳезгорӣ ва итоати Худо ба саранҷоми некӯ ва ҷойи ҷовидонӣ дар ҷаннат мерасонад.
• Ҷаннат ҷойи иззату икром аст; дарҳояш ба рӯи аҳли тақво кушода аст, ки ин нишонаи қабул ва хушнудии Худованд аст.
• Дар ҷаннат ҳар он чизе, ки инсон орзу мекунад ва чашм аз он лаззат мебарад, фароҳам аст; ин раҳмату карами бепоёни Худоро нишон медиҳад.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи охират ва амали некӯ мекашад ва ба инсон умеди раҳмати Худоро медиҳад, то бо умед ба ҷаннат ба сӯи Худо наздик шавад ва аз неъматҳои ҷовидонӣ баҳраманд гардад.