Сураи Сад — Оят 59

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— Фавҷ: гурӯҳ, ҷамоат.

— Муқтаҳим: бо шитоб ва сахтӣ воридшаванда, он ки ба зӯрӣ ба дохил мешавад.

— Ло марҳабо биҳим: яъне «хуш омадед» нагӯянд, ба онҳо фарохӣ ва некӯӣ нахоҳанд.

— Солун-Нор: дохилшавандагони оташ, онҳое ки ба дӯзах медароянд ва азоби онро мечашанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят манзарае аз рӯзи қиёмат ва ҳолати аҳли дӯзахро тасвир мекунад. Вақте ки гурӯҳе аз гумроҳон ва саркашон ба дӯзах ворид мешаванд, аҳли дӯзахи пешина ба онҳо нигоҳ карда, ба якдигар мегӯянд: «Ин гурӯҳест, ки бо шумо ба оташ дохил мешавад». Аммо ба ҷои хушомадед гуфтан, ба онҳо нафрат ва душманӣ зоҳир мекунанд ва мегӯянд: «Барояшон фарохӣ ва оромӣ набошад! Ҳамоно онҳо низ дохилшавандагони оташанд ва азоби онро мечашанд, чунон ки мо мечашем».

Ин суханон нишон медиҳанд, ки дар дӯзах на танҳо азоби ҷисмонӣ, балки азоби рӯҳӣ низ вуҷуд дорад: аҳли дӯзах якдигарро сарзаниш мекунанд, аз якдигар безор мешаванд ва ҳеҷ кас ба каси дигар ҳамдардӣ намекунад. Ҳар гурӯҳе ки ба дӯзах медарояд, аз ҷониби гурӯҳи дигар бо нафрат ва душманӣ пешвоз гирифта мешавад, на бо эҳтиром ва меҳрубонӣ. Ин ҳолат нишонаи он аст, ки дар он ҷо ҳеҷ некӣ ва ҳеҷ тасаллие намондааст ва ҳама дар азоб ва ранҷи абадӣ қарор доранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати саркашӣ ва гумроҳӣ ба дӯзах мерасонад, пас бояд дар дунё роҳи рост ва ҳидоятро интихоб кунем.

— Дӯзах ҷои нафрат, душманӣ ва азоб аст, на ҷои дӯстӣ ва ҳамдамӣ; ин моро водор мекунад, ки барои ҷаннат ва ризои Худованд талош кунем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар охират ҳеҷ кас ба каси дигар кӯмак карда наметавонад ва ҳар кас танҳо ба амали худ ҷавобгар аст.

— Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худованд даъват мекунад, зеро то вақт ҳаст, метавонем худро аз оташи дӯзах наҷот диҳем.

— Ин оят ҳамчунин бузургии адлу инсофи Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар кас сазовори амали худ аст ва ҳеҷ кас беҳисоб нахоҳад монд.