Сураи Сад — Оят 60

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «مَرْحَبًا»: хуш омадед, пазироӣ, фазои некӯ.
• «قَدَّمْتُمُوهُ»: пеш фиристодед, омода кардед, сабаб шудед.
• «الْقَرَارُ»: ҷои ором, манзили ниҳоӣ, ҷои ҳамешагӣ.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд суханони тобеъонро нисбат ба пешвоёни гумроҳ нақл мекунад. Онҳо мегӯянд: «Балки шумо ҳақиқатан сазовори хушомадед нестед! Шумо будед, ки ин азобро барои мо пеш овардед ва омода сохтед. Шумо дар дунё бо гумроҳ кардани мо ва бо роҳи ботил даъват намудани мо, сабаби асосии ин ҳолат шудед. Пас, ҷои орому ҳамешагии ҳамаи мо оташи ҷаҳаннам аст, ки бад ҷой ва бад манзилест!»

Ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат миёни пешвоёни гумроҳ ва пайравонашон баҳсу ҷидол рух медиҳад. Ҳар як гурӯҳ гуноҳро ба дигаре ҳавола мекунад, аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳам даъваткунанда ва ҳам пайрав дар ин ҷиноят шариканд. Пешвоён бо васваса ва даъвати бад роҳро омода карданд ва пайравони онҳо бо итоат ва пайравӣ аз онҳо ин роҳро интихоб карданд. Ҳарду дар оташи ҷаҳаннам ҷовидона хоҳанд монд ва ин ҷои қарор барои онҳо бадтарин ҷой аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз пешвоёни гумроҳ ва даъваткунандагони бад пайравӣ накунем, зеро онҳо дар рӯзи қиёмат аз мо безор мешаванд ва гуноҳро ба гардани мо мегузоранд.
• Масъулияти шахсӣ дар интихоби роҳ: ҳар кас худаш бояд андеша кунад ва роҳи рост ё ботилро интихоб намояд, на танҳо аз дигарон пайравӣ кунад.
• Ин оят ҳақиқати адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас бе сабаб азоб намешавад, балки ҳар кас сабаби худро пеш мефиристад.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва бозгашт ба роҳи рост ҳидоят мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат дар чунин ҳолати бад қарор нагирем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки дӯстии бад ва ҳамнишинии бад дар дунё метавонад ба ҳалокати абадӣ оварда расонад, пас бояд аз чунин дӯстон ва ҳамнишинон эҳтиёт кунем.