Сураи Сад — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• «وَآخَرُ»: ва дигаре, яъне азоби дигар.
• «مِن شَكْلِهِ»: аз монанди он, монанди ҳамон азоб.
• «أَزْوَاجٌ»: навъҳо, гурӯҳҳо, ҷинсҳое, ки монанди якдигаранд.

1. Тафсири оят:

Барои аҳли дӯзах навъи дигари азоб ҳаст, ки монанди ҳамон азоби пешина аст. Онҳо дар охират навъҳои гуногуни азобро мечашанд: оби ҷӯшон ва рими баданҳояшон, ки бояд бинӯшанд, ва ҳамчунин азобҳои дигари монанди ин, ки гуногун ва чанд навъанд. Ҳар як навъи азоб барои онҳост ва онҳо аз он ҷо наҷот намеёбанд.

1. Фоидаҳо:

• Оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо одилона ва мувофиқи амалҳост, ва ҳеҷ кас аз адолати Ӯ наметавонад бигурезад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост баргардем, то аз чунин азобҳо наҷот ёбем.
• Дар он тасаллӣ барои муъминон аст, ки Худо аз ситамкорон интиқом мегирад ва ҳақро барқарор мекунад.
• Инчунин оят ба мо меомӯзад, ки ба раҳмати Худо умедвор бошем ва тавба кунем, зеро Ӯ ғафуру раҳим аст ва тавбаи бандагони худро қабул мекунад.