Сураи Сад — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

• قَالُوا — гуфтанд.
• رَبَّنَا — Парвардигоро, эй Парвардигори мо.
• مَن قَدَّمَ لَنَا هَٰذَا — ҳар касе, ки ин (азоб)-ро барои мо пеш овард/муҳайё кард.
• فَزِدْهُ — пас ба ӯ афзун кун.
• عَذَابًا ضِعْفًا — азоби дучандон/музоаф.
• فِي النَّار — дар оташ.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони пайравони гумроҳ дар дӯзах аст. Онҳо рӯз қиёмат, вақте ки азоби дӯзахро мебинанд ва мефаҳманд, ки дар дунё баъзе касон онҳоро аз роҳи ҳақ гумроҳ карда буданд, ба Парвардигори худ муроҷиат мекунанд ва мегӯянд: «Эй Парвардигори мо! Ҳар касе, ки ин азобро барои мо омода кард ва моро аз роҳи ҳидоят гумроҳ сохт — яъне пешвоёни куфру гумроҳӣ, ки моро ба ин роҳ кашиданд — ба ӯ дар оташи дӯзах азоби дучандон афзун кун».

Ин хоҳиши онҳо на аз рӯи адолати Худо, балки аз рӯи ғазабу душмании онҳо ба пешвоёни гумроҳии худ аст. Онҳо мехоҳанд, ки пешвоёнашон, ки сабаби гумроҳии онҳо шудаанд, азоби бештар бибинанд, зеро онҳо ҳам худ гумроҳ шуданд ва ҳам дигаронро гумроҳ карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар дунё бояд аз пешвоёни бад ва гумроҳкунанда эҳтиёт кунад, зеро пайравӣ аз онҳо оқибати бад дорад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар кас сабаби гумроҳии дигарон шавад, гуноҳи ӯ дучандон мешавад ва ҷазои сахттар мегирад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон роҳи ҳақро интихоб кунад ва аз касоне, ки ба куфру гумроҳӣ даъват мекунанд, дурӣ ҷӯяд.
• Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳар кас натиҷаи аъмоли худро мебинад.
• Ин оят боиси тарғиб ба ислом ва Қуръон аст, зеро Қуръон роҳи наҷот ва ҳидоятро нишон медиҳад ва моро аз оқибати бади гумроҳӣ огоҳ мекунад.