Сураи Сад — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاخْرُجْ»: берун шӯ, яъне аз он ҷо рафта баромада рав.

— «رَجِيمٌ»: рондашуда, яъне касе ки аз раҳмат ва некии Худо дур карда шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди меҳрубон ба Иблис фармуд, ки аз биҳишт берун шавад, зеро ӯ бо лаънат ва дурӣ аз раҳмати Худо сазовор гардидааст. Ин рондашавӣ маънои онро дорад, ки ӯ аз ҳар гуна некӣ ва файз маҳрум шуда, то рӯзи қиёмат аз ҳузури Худо ва аз раҳмати Ӯ дур аст. Ин ҷазо барои он буд, ки ӯ аз фармони Худо саркашӣ карда, ба Одам саҷда накард ва бо ғурур ва кибр муқобилат намуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки кибр ва саркашӣ аз фармони Худо оқибати бад дорад ва одамро аз раҳмати Ӯ дур мекунад.

— Худо одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; Иблис барои гуноҳи худ аз биҳишт ронда шуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо итоат кунем, аз кибр дурӣ ҷӯем ва ҳамеша ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.

— Қуръон ба мо дарс медиҳад, ки оқибати гуноҳ ва саркаширо дарк кунем ва ба роҳи рост баргардем, то аз раҳмати Худо баҳраманд шавем.