Сураи Сад — Оят 79

1. Маънои калимаҳо:

• فَأَنظِرْنِي: Пас маро мӯҳлат деҳ, яъне аҷаламро ба таъхир андоз ва маро зинда нигоҳ дор.
• يَوْمِ يُبْعَثُونَ: Рӯзе, ки мардум аз қабрҳо барои ҳисоб зинда карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Иблис ба Парвардигораш муроҷиат карда гуфт: «Эй Парвардигоро, маро то рӯзе, ки бандагонат аз қабрҳо зинда карда мешаванд, мӯҳлат деҳ ва ҷонамро нагир». Ӯ ин хоҳишро кард, то то он рӯз зинда бимонад ва ба гумони худ аз марг ва ҳисоб эмин бошад. Ин дархост аз рӯи кибру ғурур ва саркашӣ буд, на аз рӯи тавба ва бозгашт ба сӯи Худо.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душмани ошкори инсон, Иблис, ба қудрати Худо дар зинда кардани мардум эътироф дорад ва рӯзи қиёматро инкор намекунад.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳаёт ва марг танҳо ба дасти Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад бе иродаи Ӯ аҷали худро пеш ё дер кунад.
• Мусулмон бояд аз роҳи Иблис дурӣ ҷӯяд ва ба ҷои кибру саркашӣ, ба Худо тавба кунад ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳад.
• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки ҳамаи одамон аз қабрҳо зинда карда мешаванд ва барои амалҳои худ ҷавоб медиҳанд; ин боиси бедор шудани виҷдон ва некӯкорӣ мегардад.
• Худованд ба Иблис мӯҳлат дод, то ҳикмати худро нишон диҳад ва бандагони солеҳро озмуда, сабру тоъатро мукофот диҳад; ин ба мусулмонон умед ва сабр меомӯзад.