Сураи Сад — Оят 80

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمُنظَرِينَ»: аз решаи «نَظَرَ» ба маънои ба таъхир андохташудагон, яъне касоне ки ба онҳо мӯҳлат дода шудааст ва азоб фавран бар онҳо намеояд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар посух ба Иблис фармуд, ки ту аз зумраи он касоне ҳастӣ, ки ба онҳо мӯҳлат дода шудааст ва азоб бар ту дар ҳамин дунё фавран намерасад. Ин мӯҳлат то рӯзи муайян — рӯзи нафаси аввал, ки ҳамаи махлуқот мемиранд — идома меёбад. Пас Иблис на ба сабаби иззату қурб ба Худо, балки ба сабаби ҳикмати Худо ва имтиҳони бандагон то он рӯз зинда мемонад ва фурсат меёбад, то бандагони Худоро озмоиш кунад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто ба душмани ошкори Худо мӯҳлат дода мешавад, то ҳикмати илоҳӣ дар озмоиши инсонҳо ба амал ояд ва ҳуҷҷат бар бандагон тамом шавад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Худованд одилу ҳаким аст: ҳатто ба душмани худ мӯҳлат медиҳад, то ҳеҷ кас гумон накунад, ки Худо зулм мекунад ё шитоб менамояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёт дар дунё фурсати имтиҳон аст; ҳар кас, хоҳ мусулмон бошад хоҳ кофир, то вақти муайян фурсат дорад, то роҳи дурустро интихоб кунад.

— Меҳрубонии Худо ба бандагонаш бузург аст: Ӯ тавбаро қабул мекунад ва то дами марг роҳи бозгаштро боз мегузорад.

— Қуръон китоби ҳикмат ва ҳидоят аст; он на танҳо хабар медиҳад, балки сабақҳои амиқи ахлоқӣ ва рӯҳӣ меомӯзад, ки инсонро ба андеша ва тафаккур водор мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки фурсати умрро ғанимат донем ва пеш аз расидани аҷал ба сӯи Худо рӯй орем, зеро мӯҳлат абадӣ нест.