Сураи Сад — Оят 88

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَلَتَعْلَمُنَّ (ва латаъламунна): "ва ҳатман хоҳед донист" — қасами таъкидӣ, ки донистани он ба таври қатъӣ сурат мегирад.
• نَبَأَهُ (набаъаҳу): "хабари он" — маънои хабари муҳим ва бузург, яъне хабари Қуръон ва он чизе ки дар он аз ваъда ва таҳдид омадааст.
• بَعْدَ حِينٍ (баъда ҳин): "пас аз муддате" — баъд аз замоне, ки он наздик аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо қасами таъкидӣ мефармояд, ки шумо — эй кофирон ва дурӯғбароварандагон — ҳатман хабари ин Қуръон ва рост будани онро пас аз муддате хоҳед донист. Ин донистан ҳангоме фаро мерасад, ки Ислом ғолиб мегардад ва мардум гурӯҳ-гурӯҳ ба он ворид мешаванд, ё он гоҳ ки аҳволи шумо дигаргун шуда, асбобу воситаҳо аз дастатон меравад ва азоб бар шумо фурӯ меояд. Ҳамчунин ин ваъда дар рӯзи қиёмат ба таври комил ба амал меояд, зеро он рӯз ҳақиқати ҳама чиз ошкор мегардад ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад. Пас ин оят таскин ва тасаллиест барои Паёмбар (с) ва боваркунониест барои ҳама, ки ҳақиқати Қуръон дер ё зуд равшан хоҳад шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби ҳақ аст ва рост будани он бо гузашти замон бештар ошкор мегардад; ҳар кас бо андеша ва инсоф ба он наздик шавад, ҳақиқаташро мебинад.
• Ваъдаҳои Худо ҳатман ба амал меоянд; агар имрӯз баъзе ҳақиқатҳо пинҳон бошанд ҳам, фардо равшан мешаванд ва ин ба дили муъмин оромӣ мебахшад.
• Ин оят даъват мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба Қуръон гӯш диҳем, аз он пайравӣ кунем ва худро барои рӯзи ҳисоб омода созем.
• Сабри Паёмбар (с) ва муъминон дар баробари душманон намунаи ибрат аст; ғалабаи ниҳоӣ аз они ҳақ аст ва ин умедворӣ медиҳад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар кӣ ба он рӯ оварад, дар дунё ва охират сарфароз мегардад ва аз зиён эмин мемонад.