Сураи Сад — Оят 87

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «إِنْ»: ҳарфи нафй, яъне «нест».

— «هُوَ»: ӯ, ки дар ин ҷо ба Қуръон ишора мекунад.

— «إِلَّا»: ҳарфи ҳаср, яъне «танҳо», «фақат».

— «ذِكْرٌ»: панд, ёдоварӣ, мавъиза.

— «لِلْعَالَمِينَ»: барои ҷаҳониён, барои тамоми халқ.

1. Тафсири оят:

Қуръони Карим танҳо панд ва ёдоварист барои тамоми ҷаҳониён — аз ҷинну инс, аз ҳар миллат ва ҳар замон. Ин китоб мавъизаест, ки одамонро ба он чизе ҳидоят мекунад, ки барои дину дунёи онҳо фоидабахш аст. Ҳар касе, ки хоҳ аз ҷин бошад ва хоҳ аз инс, метавонад аз ин ёдоварӣ баҳра гирад ва роҳи ростро пайдо кунад. Қуръон на шеър аст, на сухани коҳин, на афсонаи беасос — балки танҳо панду ҳидоятест барои ҳамаи офаридаҳо, то онҳо ба воситаи он ба сӯи некиву саодат раҳнамоӣ шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Қуръон барои ҳамаи одамон — аз ҳар давру замон ва ҳар миллат — фиристода шудааст, на барои гурӯҳи хоссе.

— Ин китоб сарчашмаи панд ва ҳидоят аст; ҳар касе, ки ба он рӯй оварад, роҳи дурустро меёбад.

— Қуръон барои дину дунёи инсон фоидабахш аст, зеро он ҳам ба салоҳи рӯҳонӣ ва ҳам ба салоҳи зиндагии инсонӣ раҳнамоӣ мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем ва аз пандҳои он ибрат гирем.

— Қуръон раҳматест барои тамоми ҷаҳониён, ва ин худ далели бузургии ин китоб ва дини ислом аст.