ซูเราะฮฺ อัน-นิซาอ์ — อายะฮฺ 51

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• อัล-ญิบติ (الْجِبْتِ): หมายถึง ทุกสิ่งที่ถูกบูชาหรือเคารพสักการะอื่นจากอัลลอฮ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปปั้น เทวรูป หรือสิ่งที่ใช้ในการทำนายและไสยศาสตร์
• อัฏ-ฏอฆูต (الطَّاغُوتِ): หมายถึง ผู้ที่ล่วงละเมิดขอบเขตของอัลลอฮ์ ครอบคลุมถึงชัยฏอนจากมนุษย์และญิน ตลอดจนทุกสิ่งที่ถูกยึดถือเป็นเจ้านายหรือผู้ชี้ขาดนอกเหนือจากกฎของอัลลอฮ์

การตีความหมายของโองการ:

โองการนี้เป็นการตำหนิและแสดงความประหลาดใจต่อสภาพของชาวยิวในยุคนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ซึ่งพวกเขาได้รับความรู้จากคัมภีร์เตารอฮ์และรู้จักความจริงเกี่ยวกับการมาของศาสนทูตคนสุดท้าย แต่ทว่าพวกเขากลับศรัทธาต่อสิ่งที่ถูกบูชาอื่นจากอัลลอฮ์ เช่น รูปปั้นและเทวรูป และพวกเขายังกล่าวกับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาชาวกุเรชว่า พวกเจ้านั้นอยู่ในแนวทางที่ถูกต้องและเที่ยงตรงยิ่งกว่าบรรดาผู้ศรัทธาที่ติดตามนบีมุฮัมมัด

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ ฮุยัยย์ อิบนุ อัคฏ็อบ และพวกพ้องของเขาเดินทางไปหาชาวกุเรชเพื่อทำข้อตกลงเป็นพันธมิตรต่อต้านท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ชาวกุเรชเรียกร้องให้พวกเขาสุญูดต่อเทวรูปของพวกเขาเสียก่อน พวกเขาก็ยอมทำตาม และกล่าวยกย่องชาวกุเรชว่าอยู่ในหนทางที่ถูกต้องกว่าผู้ศรัทธา

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากโองการนี้:

1. ความรู้เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอต่อการชี้นำ หากหัวใจปราศจากความศรัทธาที่แท้จริงและความบริสุทธิ์ใจต่ออัลลอฮ์ เพราะชาวยิวได้รับความรู้แต่กลับใช้มันในทางที่ผิด
2. การที่มุสลิมยึดมั่นในหลักการของตนและไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอหรือการดูหมิ่นจากศัตรู คือความภาคภูมิใจและเกียรติยศที่แท้จริง
3. การประเมินความถูกต้องของแนวทางใดแนวทางหนึ่งต้องวัดด้วยหลักฐานจากอัลกุรอานและซุนนะฮ์ ไม่ใช่ด้วยจำนวนผู้สนับสนุนหรืออำนาจทางโลก
4. โองการนี้ปลอบใจผู้ศรัทธาว่า การถูกมองว่าด้อยกว่าหรือถูกดูหมิ่นจากผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นบททดสอบที่เกิดขึ้นกับบรรดาศาสนทูตและผู้ศรัทธามาโดยตลอด
5. การที่อัลลอฮ์ทรงเปิดโปงแผนการและความเท็จของพวกเขาในอัลกุรอาน คือหลักฐานแห่งความเมตตาที่ทรงปกป้องผู้ศรัทธาจากความสับสนและการถูกหลอกลวง