Сураи Ан-Ниса — Оят 69

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «الصِّدِّيقِينَ»: сиддиқон — касоне, ки дар тасдиқи паёмҳои паёмбарон ва амал ба онҳо ба дараҷаи олӣ расидаанд.

— «الشُّهَدَاء»: шаҳидон — касоне, ки дар роҳи Худо ҷон додаанд.

— «الصَّالِحِينَ»: солеҳон — бандагони некӯкор, ки зоҳир ва ботинашон солеҳ аст.

— «رَفِيقًا»: рафиқ — ҳамнишин ва ҳамроҳ дар биҳишт.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе, ки фармонҳои Худованд ва Паёмбари Ӯ (с) — ро итоат кунад ва аз манъ кардаҳои онҳо дурӣ ҷӯяд, ӯ дар охират ҳамроҳи он гурӯҳе хоҳад буд, ки Худованд неъмати бузурги биҳиштро ба онҳо ато кардааст: паёмбарон, сиддиқон — касоне, ки паёмҳои осмонӣ — ро бо дил, забон ва амал тасдиқ кардаанд, шаҳидон — касоне, ки дар роҳи Худо ҷон додаанд, ва солеҳон — бандагони некӯкоре, ки зоҳиру ботинашон пок ва аъмолашон некӯст. Ва ин гурӯҳ ҳамнишинони некӯ ва рафиқони зебо доранд дар биҳишт. Ин оят дар ҳаққи Савбон, ғуломи Паёмбар (с), нозил шудааст, ки аз сахтии муҳаббаташ ба Паёмбар (с) гуфт: «Ман метарсам, ки туро дар рӯзи қиёмат набинам, зеро мартабаи ту баланд аст». Пас Худованд ӯро тасаллӣ дод, ки ҳар итоаткунанда дар биҳишт бо паёмбарон ва некӯкорон ҳамроҳ хоҳад буд ва аз суҳбати онҳо баҳраманд мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Итоати Худо ва Паёмбар (с) роҳи расидан ба ҷаннат ва ҳамнишинии некӯкорон аст.

— Дар биҳишт неъмати бузургтар аз дидор ва суҳбати паёмбарон, сиддиқон, шаҳидон ва солеҳон нест.

— Ҳар мусулмон бояд ба итоати Худо ва Паёмбар (с) кӯшиш кунад, то ба ин мартабаи олӣ бирасад.

— Ин оят умедворӣ ва рағбат мебахшад, ки бандагони солеҳ ҳатто агар дар дунё аз суҳбати бузургон маҳрум бошанд ҳам, дар охират бо онҳо ҳамроҳ хоҳанд буд.

— Муҳаббат ба Паёмбар (с) ва аҳли солеҳ бояд бо амал ва итоат ҳамроҳ бошад, на танҳо бо даъво.