Сураи Ан-Ниса — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

• «وَلَهَدَيْنَاهُمْ»: ва албатта онҳоро роҳнамоӣ мекардем.
• «صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا»: роҳи рост ва дуруст, яъне роҳи Худо ва биҳишти Ӯ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд дар бораи мунофиқон аст, ки ба ҷои ҳукми Худо ба тоғут муроҷиат мекарданд. Худованд мефармояд, ки агар мо бар онҳо фарз мекардем, ки якдигарро бикушанд ё аз хонаҳои худ берун шаванд, танҳо шумораи каме аз онҳо итоат мекарданд. Аммо агар онҳо он чизеро, ки ба он насиҳат мешуданд, иҷро мекарданд, барои онҳо беҳтар ва барои имонҳояшон устувортар буд, ва Мо аз ҷониби Худ подоши бузург медодем ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекардем.

Дар ин оят Худованд баён мекунад, ки агар бандагони худ ба амрҳои Ӯ итоат кунанд ва аз он чизе, ки ба онҳо насиҳат шудааст, пайравӣ намоянд, Худованд онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба подоши бузург сазовор мегардонад. Ин оят таъкид мекунад, ки ҳидоят ба роҳи рост танҳо аз ҷониби Худованд аст ва он подоши бузург дар дунё ва охират аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки итоат ба Худо ва пайравӣ аз насиҳатҳои динӣ боиси ҳидоят ба роҳи рост мегардад.
• Худованд подоши бузургро барои бандагони итоаткор омода кардааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба амрҳои Худо итоат кунем ва аз он чизе, ки ба он насиҳат шудаем, пайравӣ намоем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем ва ба подоши бузург сазовор гардем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ба роҳи рост танҳо аз ҷониби Худованд аст ва мо бояд ҳамеша аз Ӯ ҳидоят пурсем.