Surja Ghafir — Ajet 22

Kuptimet e fjalëve:

• bil-bejjinat: me prova të qarta dhe argumente të pakundërshtueshme.
• fe keferu: ata i mohuan dhe i përgënjeshtruan.
• fe ehazehumullah: Allahu i rrëmbeu me dënimin e Tij.
• kavijj: i Fuqishëm që askush nuk mund ta mposhtë.
• shadidul-ikab: ndëshkues i ashpër për ata që e mohojnë.

Tefsiri i Ajetit:

Ky dënim i rëndë që i goditi popujt e mëparshëm nuk ishte i padrejtë, por pasojë e drejtë e veprimeve të tyre. Atyre u erdhën të dërguarit e Allahut me prova të qarta dhe mrekulli të dukshme, por ata nuk i besuan dhe i mohuan me kokëfortësi. Ata nuk patën asnjë justifikim, sepse e vërteta u ishte bërë e qartë, por ata e refuzuan atë. Prandaj Allahu i rrëmbeu me dënimin e Tij të ashpër, duke i shkatërruar tërësisht. Allahu është i Fuqishëm që nuk mund ta mposhtë askush, dhe dënimi i Tij është i ashpër për ata që e mohojnë Atë dhe i kundërshtojnë të dërguarit e Tij. Ky ajet është gjithashtu një paralajmërim i qartë për kurejshët që e mohuan Profetin Muhamed (paqja qoftë mbi të), që të mos ndjekin rrugën e popujve të mëparshëm.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i Allahut nuk vjen kurrë padrejtësisht, por vetëm pasi njerëzve u është dërguar prova dhe argumente të qarta.
2. Mohimi i të dërguarve të Allahut pasi u vijnë prova të qarta është shkak për dënim të ashpër.
3. Fuqia e Allahut është e pakufishme dhe askush nuk mund t'i shpëtojë dënimit të Tij, sado i fortë të jetë.
4. Ky ajet na mëson të përfitojmë nga historia e popujve të mëparshëm dhe të mos biem në të njëjtat gabime.
5. Tregon se feja e Allahut është e mbështetur në prova dhe arsye, jo në verbëri, prandaj çdo njeri i ndërgjegjshëm duhet ta pranojë të vërtetën kur i bëhet e qartë.