Surja Ghafir — Ajet 27

Kuptimet e fjalëve:

• A'dhtu (عُذْتُ): Kërkova mbrojtje dhe strehim.
• Mutekebbir (مُتَكَبِّر): Ai që tregon mendjemadhësi dhe refuzon të përulët para së vërtetës.
• Jevmyl-Hisab (يَوْمِ الْحِسَاب): Dita e Gjykimit, dita kur Allahu do të llogarisë njerëzit për veprat e tyre.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai a.s. dëgjoi kërcënimin e Faraonit, i cili donte ta vriste, ai nuk u frikësua nga pushteti dhe arroganca e tij, por me plot bindje dhe qetësi deklaroi: "Unë kërkoj mbrojtje te Zoti im dhe Zoti juaj – o populli im – nga çdo mendjemadh që refuzon t'i përulet së vërtetës dhe nuk beson në Ditën e Llogarisë." Me këtë ai i bëri të qartë Faraonit se kërcënimet e tij nuk kanë asnjë ndikim, sepse mbrojtja e tij është nga Allahu, Krijuesi i tij dhe Krijuesi i të gjithëve, i cili është mbi çdo pushtet. Ai gjithashtu theksoi se tmerri i vërtetë është vetëm nga Ai që ka fuqi absolute, e jo nga njerëzit që janë të kufizuar dhe të dobët. Kjo deklaratë tregon edhe se arroganca dhe mohimi i Ditës së Gjykimit janë ndër shkaqet më të mëdha të humbjes, sepse ai që nuk beson në llogari, i lejon vetes çdo padrejtësi dhe mendjemadhësi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari duhet t'i drejtohet Allahut për mbrojtje në çdo situatë, sidomos kur përballet me armiq dhe tiranë, sepse mbrojtja e Allahut është më e fortë se çdo fuqi tjetër.
2. Thirrja e Musait a.s. "Zoti im dhe Zoti juaj" tregon se edhe kur i drejtohemi Allahut kundër armiqve, duhet ta bëjmë këtë me urtësi dhe duke i kujtuar ata se Allahu është Zot i të gjithëve, jo vetëm i besimtarëve.
3. Mendjemadhësia dhe mohimi i Ditës së Gjykimit janë shkaqet kryesore të çdo të keqeje në shoqëri, prandaj besimtari duhet të jetë i përulur dhe ta ketë gjithmonë parasysh llogarinë para Allahut.
4. Ky ajet na mëson se frika e vetme që duhet të ketë besimtari është frika nga Allahu, e jo nga krijesat, sado të fuqishme që të duken ato.