Surah Gafir — Talata 27

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ʿUdhtu – ako ay nagpakupkop at humingi ng kanlungan.
• Mutakabbir – ang palalo na nagmamataas at tumatanggi sa katotohanan.
• Lā yuʾminu bi-yawmi l-ḥisāb – hindi naniniwala sa Araw ng Pagtutuos kung kailan tatawagin ang lahat ng nilikha upang managot sa kanilang mga gawa.

Paliwanag ng Talata:

Nang marinig ni Propeta Moises (sumakanya nawa ang kapayapaan) ang banta ni Paraon na sasaktan siya, siya ay buong tapang na nagpahayag: "Ako ay nagpakupkop at nagtitiwala sa aking Panginoon at sa inyong Panginoon — O mga tao — mula sa bawat palalo na nagmamataas laban sa katotohanan at tumatangging sumunod sa Kanya, at hindi naniniwala sa Araw ng Paghuhukom kung saan haharapin ng bawat kaluluwa ang kanyang mga gawa." Sa ganitong paraan, ipinakita ni Moises na ang kanyang kaligtasan ay hindi nakasalalay sa kapangyarihan ni Paraon o sa kanyang hukbo, kundi sa proteksyon ng Panginoon ng mga daigdig — ang Tagapaglikha ng lahat, na Siya ring Panginoon ni Paraon at ng kanyang mga tao, kahit na ito ay itinatanggi nila. Ang kanyang pagtakas ay tungo sa Diyos, hindi tungo sa anumang nilikha, at ang kanyang pag-asa ay nasa Kanya lamang, na Siyang may kapangyarihan sa lahat ng bagay.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang tunay na lakas ng isang mananampalataya ay nasa kanyang pagtitiwala sa Diyos, hindi sa dami ng mga tagasuporta o sa lakas ng mga kaaway.
2. Ang pagpapakupkop sa Diyos ay isang sandata na hindi matatalo ng sinumang mapagmataas na pinuno, gaano man kalakas ang kanyang kapangyarihan sa mundo.
3. Ang paniniwala sa Araw ng Paghuhukom ay nagbibigay sa tao ng katatagan at kapanatagan, sapagkat alam niyang may katarungang maghahari sa huli, at ang mga mapagmataas ay tiyak na mananagot sa kanilang mga ginawa.
4. Itinuturo sa atin ng talatang ito na sa gitna ng mga pagsubok at banta, ang unang hakbang ng isang mananampalataya ay ang bumaling sa Diyos nang may buong pagtitiwala, sapagkat Siya ang pinakamapagkakatiwalaang tagapagtanggol.
5. Ang pagiging mapagmataas at ang kawalan ng pananampalataya sa Araw ng Pagtutuos ay mga katangiang sumisira sa tao, samantalang ang kababaang-loob at pananampalataya sa kabilang buhay ay mga daan tungo sa kaligtasan at kapayapaan ng puso.